61 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ: ΣΤΑΘΕΡΗ ΑΞΙΑ

61 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ: ΣΤΑΘΕΡΗ ΑΞΙΑ

Στις συναυλίες της δεν υπάρχουν μυστικά. Μόνο πάθος , αγάπη και ψυχή. Αυτά τα τρία στοιχεία μετατρέπουν κάθε στίχο και τραγούδι της σε μουσική μυσταγωγία και μοναδικό βίωμα. Στις 22 και 23 Απριλίου θα ανεβεί στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα «Ομόνοια» Γαστουρίου Κέρκυρας και τη μεικτή Χορωδία Αχαράβης «Νικόλαος Πουλιάσης» για να μας ταξιδέψει με τη μαγική φωνή της σε δεκαετίες ποιοτικού τραγουδιού…….

Γράφει ο Άρης Βασιλειάδης. Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Φρέντυ Πυτιλάκη για την ευγενική παραχώρηση των φωτογραφιών από το προσωπικό του αρχείο.

 

Δεν ξέρουμε αν το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο , το σίγουρο είναι όμως πως στην περίπτωση της Μαρινέλλας την οδήγησε εκεί : στον παράδεισο της τέχνης και του τραγουδιού. Ήταν 17 χρονών, όταν ανακοίνωσε στον πατέρα της ( σ’ έναν περίπατο) ότι θέλει « να βγει στο θέατρο». Και δικαιολογημένα άλλωστε, αφού από 8 χρόνων έπαιζε σε παιδικές κυρίως , παραστάσεις, ως παιδί – θαύμα.

 

Όταν τελείωσε την τρίτη γυμνασίου βρήκε δουλειά σε ένα γραφείο και έτσι οι γονείς της πίστεψαν ότι της πέρασε η νεανική της τρέλα ….. Αλλά εκείνη , πολύ πριν ο Πάουλο Κοέλιο υποστηρίξει πως όταν θελήσεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να το πραγματοποιήσεις , ήξερε ότι η σκηνή θα γίνει όχι μόνον η παντοτινή αγάπη της αλλά και η μοίρα της. Κάτι που δεν γνώριζε ακόμη ο πατέρας της που την υπεραγαπούσε , και της άστραψε ένα δυνατό χαστούκι , θέλοντας να την προφυλάξει από τις φήμες που συνόδευαν τις «θεατρίνες» εκείνη την εποχή….

 

Πώς έφτασε, όμως, η Μαρινέλλα ως το κατώφλι του θεάτρου; Ένας γείτονας, ο κύριος Παπαδόπουλος (στο γραφείο του οποίου εργαζόταν) , την έστειλε στη Μαίρη Λωράνς , την οποία γνώριζε , για να τη δει και να τους πει τη γνώμη της περί του αν κάνει για ηθοποιός. Έτσι λοιπόν η Μαρινέλλα (που τότε ονομαζόταν ακόμη Κυριακή Παπαδοπούλου) πήγε αλλά ουδείς της έδινε σημασία… Μέχρι που ανέβηκε στη σκηνή και άρχισε να τραγουδάει. Είπε δύο τραγούδια – ένα της Βέμπο, που ήταν η αδυναμία της και ένα της Μπελίντα. Σιγά σιγά τα κεφάλια άρχιζαν να γυρίζουν, να παρατηρούν τη μικρή κοπέλα και να μένουν με το στόμα ανοιχτό.

Τελειώνοντας, η Μαρινέλλα πήγε να φύγει αλλά ο έξυπνος θεατρώνης Γιώργος Χατζόπουλος έτρεξε να τη σταματήσει, « Ένα λεπτό, χρυσό μου…. Ποιά είσαι εσύ; Έχεις ξαναπαίξει; Θέλεις να αρχίσουμε πρόβες;» .

Έτσι ξαφνικά άρχισε τις πρόβες, έτσι ξαφνικά πήγε περιοδεία μαζί τους και κάποια στιγμή που αρρώστησε η τραγουδίστρια την αντικατέστησε. Από τότε και μέχρι σήμερα τραγουδάει με το ίδιο πάθος και κάθε βράδυ ο κόσμος δεν την αφήνει να φύγει.

 

Βέβαια, μετά το χαστούκι, η συμφωνία με τον πατέρα της, Γιώργο Παπαδόπουλο (φούρναρη με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη), ήταν να πάει για μία εβδομάδα… Μόλις όμως ο πατέρας της είδε πώς έλαμπε το πρόσωπο της κόρης του κάθε βράδυ που γυρνούσε από το θέατρο, την άφησε να βρει τον δρόμο της. Άλλωστε, στο σπίτι τους τραγουδούσαν με κάθε αφορμή, ακόμη και χωρίς λόγο. Ο πατέρας της, η θεία της, ο ένας αδελφός της , η μία αδελφή της και η ίδια ήταν οι καλλίφωνοι του σπιτιού. Η μητέρα της και ο άλλος αδελφός της ήταν εντελώς άφωνοι… Δεν είχε όμως καμία σημασία, επειδή ήταν μια πολύ αγαπημένη και δεμένη οικογένεια. Άσχετα από το εάν κανείς τους δεν πίστευε τη Μαρινέλλα όταν από τριών ετών έλεγε πως θα γίνει ηθοποιός… Ήταν, όμως, η μικρότερη του σπιτιού και δεν της χαλούσαν χατίρι. Και δεν έχασαν – ακριβώς όπως και όσοι την εμπιστεύτηκαν στην πορεία.

Βέβαια, μπορεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια οι πόρτες να της ανοίγονται διάπλατα όπου κι αν πάει αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Η Μαρινέλλα κουράστηκε, είχε όμως μεγάλη υπομονή και θέληση. Επί 10 χρόνια ήταν το σεγκόντο του Στέλιου Καζαντζίδη . Ποια τραγουδίστρια από τις σημερινές θα άντεχε να βρίσκεται στη σκιά ενός μύθου; Και, μάλιστα , διαθέτοντας τη φωνή της; Καμία… Εκείνη όμως έμεινε και έμαθε πολλά. Πρώτα απ’ όλα, πώς να τονίζει τα φωνήεντα. Πώς να στήνει το λαιμό της. Και , το κυριότερο : πώς να είναι τίμια και καθαρή στις συναλλαγές της. Όλοι έχουν να το λένε πως ο λόγος της είναι συμβόλαιο. Έπειτα, έμαθε να ταξιδεύει με τους στίχους των τραγουδιών της και να δίνει όλο τον εαυτό της σε κάθε στίχο. Να επικοινωνεί με την ψυχή της.

Πώς γνωρίστηκε, όμως με τον μεγάλο τραγουδιστή; Εκείνη τη σεζόν η Μαρινέλλα εμφανιζόταν στο «Πανόραμα» (ένα κέντρο που αγάπησε και που, ακόμη και τώρα, όταν περνάει απ’ έξω, σταματάει και μπαίνει μέσα). Έλεγε ένα τραγούδι που της άρεσε πολύ, το « Πιο πικρό ψωμί» του Χρηστάκη.

Ένα βράδυ λοιπόν, ο Στέλιος Ζαφειρίου την κάλεσε να της γνωρίσει έναν φίλο του, τον Στέλιο Καζαντζίδη , που έλεγε αυτό το τραγούδι σε δίσκο. Παρότι της άρεσε, δεν τον ερωτεύτηκε εκείνο το βράδυ αλλά το επόμενο πρωί που πήγαν για ψάρεμα. Για 10 χρόνια η ψυχολογία της ήταν στα ύψη: όταν όμως ήρθε ο χωρισμός, της στοίχισε πολύ… Και η αλήθεια είναι πως, μετά τη διακοπή της συνεργασίας τους, δυσκολεύτηκε πολύ.

Οι συνθέτες και οι στιχουργοί δεν της εμπιστεύονταν τα τραγούδια τους. Πρώτον, επειδή δεν ήθελαν να ανοίξουν μέτωπο με τον Καζαντζίδη. Και δεύτερον , επειδή ίσως δεν σκέφτηκαν ότι μπορεί και μόνη της να σταθεί στη σκηνή.Ο πρώτος που της έδωσε τραγούδια ήταν ο Γιώργος Κατσαρός . Το «οι άντρες δεν κλαίνε» και το «Απόψε χάνω μια ψυχή» τον δικαίωσε και έκανε και άλλους να την εμπιστευτούν . Το 1967 είπε το «Σταλιά σταλιά», το 1968 την «Πέτρα» . Και σιγά σιγά άρχισε να δημιουργεί τον μύθο της.

Ήταν η πρώτη που σηκώθηκε από την καρέκλα και στάθηκε όρθια το κέντρο της σκηνής. Η πρώτη που επέβαλε το μπουζούκι στα καλά μαγαζιά, όπως το «Στορκ» και την «Αθηναία». Η πρώτη που συνεργάστηκε με σκηνοθέτες. Η πρώτη που ντύθηκε με την τελευταία λέξη της υψηλής ραπτικής. Η πρώτη που χρησιμοποίησε θεατρικούς προβολείς και η πρώτη που έδωσε διάσταση σόου στο πρόγραμμά της. Όταν βγήκε, δεν έμοιαζε και δεν θύμιζε άλλη. Δεν ήταν το αντίπαλο δέος καμιάς- και το ίδιο ισχύει και σήμερα. Ήταν και παραμένει μια μοναδική περίπτωση, που τον μόνο που έχει να ανταγωνιστεί κάθε βράδυ στη σκηνή είναι ο εαυτός της. Και επειδή το ξέρει αυτό, δεν τον αφήνει σε ησυχία.

Η ανήσυχη φύση της την οδήγησε το 1995 στο Ηρώδειο, με την παράσταση «Γυναικών Πάθη» μια σύνθεση με χορικά από τις τραγωδίες του Ευριπίδη . Όπως και στις μοναδικές παραστάσεις της στο Μέγαρο Μουσικής. Αλλά και στο τηλεοπτικό «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» του Γιάννη Ξανθούλη, που σκηνοθέτησε αριστουργηματικά ο Κώστας Κουτσομύτης, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.

Το περασμένο καλοκαίρι, η Μαρινέλλα μετά από πρόβες 10 μηνών φώτισε με τον δικό της μοναδικό τρόπο τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, αποδεικνύοντας ότι έχει τη στόφα και της μεγάλης θεατρίνας, ενώ πριν από μερικές ημέρες, στην αφιερωμένη στον Γιώργο Κατσαρό βραδιά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ξεσήκωσε τους θεατές, που την καταχειροκρότησαν όρθιοι ( επιβεβαιώνοντας τη θέση της ως κλασικής λαϊκής ερμηνεύτριας με φωνή , τεχνική και πείρα που δύσκολα θα ξανασυναντήσουμε).

Όσοι την ξέρουν , γνωρίζουν πως τα σχέδιά της δεν έχουν τελειωμό. Αλλά εκείνο για το οποίο τη θαυμάζουν είναι η τέλεια ισορροπία μεταξύ της προσωπικής και της επαγγελματικής της ζωής. Μιας ζωής που μοιράζεται σε δύο αγάπες : την οικογένειά της και το τραγούδι -που το θεωρεί (και είναι) η μεγάλη της οικογένεια.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

  1. Από το μιούζικαλ με θέμα τη ζωή της στο «Παλλάς» το 2010.
  2. Με τον Στέλιο Καζαντζίδη στο « Πάλκο», όπου τραγουδούσαν μαζί το 1962.
  3. Φωτογράφηση για το πρώτο της δίσκάκι 45 στροφών από την εταιρεία «Odeon» το 1964.
  4. Από τη συνάντησή της με τον Τέλι Σαβάλα, το 1976.
  5. Μετά από νίκη του Άρη στο κέντρο «Ακρόαμα», στη Θεσσαλονίκη, με την Ευγενία και τον Παναγιώτη Γιαννάκη, το 1988.
  6. Με τον Κώστα Χαντζή στον «Σκορπιό» της Πλάκας, το 1980.
  7. Η τελευταία εμφάνιση του Στέλιου Καζαντζίδη στο κέντρο «Φαληρικόν», το 1965. Εδώ μαζί με τον αδερφό του, Στάθη Καζαντζίδη, τον Δημήτρη Τζάρα και τον Μίμη Παπαϊωάννου.
  8. Με τον Τόλη Βοσκόπουλο και τον Γιώργο Γερολυμάτο στη «Νεράιδα», στο γλέντι του γάμου τους, το 1973.

Το συγκεκριμένο αφιέρωμα έγινε για το περιοδικό SOCIAL για την πόλη της Θεσσαλονίκης.

 

 

Related posts

Powered by e-vima.gr e-vima.gr e-vima.gr e-vima.gr e-vima.gr e-vima.gr