61 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ: “ΧΙΛΙΕΣ ΖΩΕΣ ΣΕ ΜΙΑ”

61 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ: “ΧΙΛΙΕΣ ΖΩΕΣ ΣΕ ΜΙΑ”

Kείμενο και επιμέλεια αφιερώματος  από τον Άρη Βασιλειάδη

Φωτογραφίες: προσωπικό αρχείο Φρέντυ Πυτιλάκη

Αν πίσω από κάθε πετυχημένο άντρα κρύβεται μια δυναμική γυναίκα, πίσω από μια πετυχημένη γυναίκα κρύβεται το μυαλό της. Και όταν οι περισσότεροι πιστεύουν πως μια φωνή αρκεί για να φτάσεις στην κορυφή, η Μαρινέλλα ακούγοντάς τους θα σκάει στα γέλια. Γιατί μόνο εκείνη ξέρει πως το κοριτσάκι που στα πέντε της πήγαινε στην “Παιδική Ώρα” στο ραδιόφωνο και στα δώδεκά της διαφήμιζε τα καταστήματα “Μέλκα” στη Θεσσαλονίκη για το χαρτζιλίκι της, κατάφερε όχι μόνο να στρογγυλοκαθήσει στο θρόνο της ως ερμηνεύτρια, αλλά και να ευχαριστηθεί στο έπακρο τη ζωή της. Κυρίως γιατί δεν φοβήθηκε. Δεν φοβήθηκε να τραγουδήσει, να ερωτευθεί, να διαφωνήσει, να αγαπήσει, να προκαλέσει, να γοητεύσει και να δει τον κόσμο κατάματα. Πάντα με τους όρους τους δικούς της. Αφήνοντας τη σφραγίδα της από όπου κι αν έχει περάσει. Γεμίζει ακόμα με άνεση κέντρα και στάδια, σε Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ το καλοκαίρι που μας πέρασε κέρδισε με το σπαθί της το χειροκρότημα στη “Σονάτα του Σεληνόφωτος” στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Άλλοι λένε πως το μυστικό της είναι το γονίδιο από την Κωσταντινούπολη, άλλοι το ότι ψήθηκε καλλιτεχνικά στη Θεσσαλονίκη. Ότι “ανδρώθηκε” δίπλα στο Στέλιο Καζαντζίδη. Τίποτα από όλα αυτά. Η γυναίκα έχει καταγωγή από τη σκηνή. Ανήκει στο σπάνιο είδος καλλιτεχνών που μόλις ανάβουν τα φώτα της πίστας σου ανοίγει την ψυχή της. Χωρίς δισταγμούς, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς τερτίπια και πόζες. Και το καταλαβαίνεις. Το νιώθεις. Σου μιλάει μέχρι και το τελευταίο κύτταρό της. Μέχρι να πάψει το χειροκρότημα των θεατών είναι μια άλλη. Ή ίσως να παραμένει και η ίδια.

Ο χρόνος δεν την έκαμψε. Στο βλέμμα της αναγνωρίζεις εκείνο το μακρυμάλλικο χαμογελαστό κοριτσάκι που τραγουδούσε στο φούρνο του πατέρα της και ονειρευόταν να γίνει μεγάλη θεατρίνα. Βέβαια η ζωή τα έφερε έτσι που έγινε μεγάλη τραγουδίστρια, αλλά βαθιά μέσα της είναι θεατρίνα. Λατρεύει τη σκηνή, τους ρόλους και την αλήθεια των ματιών. Τα τραγούδια της είναι μαγικές ιστορίες, μικρά θεατρικά με ηρωίδα την ίδια. Τα ένστικτα της είναι η φωνή και ο λόγος. Το στούντιο και οι συναυλίες είναι το οξυγόνο της, εκεί που γίνεται ένα με τις νότες, τους στίχους και τη μουσική. Όσες φορές και να τη δεις ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι τη γνωρίζεις αρκετά. Ότι ξέρεις τις κινήσεις της. Ότι τα έχεις δει όλα. Ανήσυχη, ακούραστη και τελειομανής σχεδιάζει τις παραστάσεις μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Και απολαμβάνει κάθε ανάσα των τραγουδιών της. Η πορεία της είναι ατέλειωτος δρόμος αγάπης και πάθους για την τέχνη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ζει σε γυάλινο πύργο. Κάθε άλλο. Θα σηκωθεί εφτά το πρωί να ποτίσει τα μαρούλια στον κήπο της. Θα παίξει με τα εγγόνια της. Θα ρίξει μερικές κλεφτές ματιές στην τηλεόραση αν παίζει μπάσκετ η παλιά αγάπη της ο Άρης. Και θα φτιάξει κουλουράκια για τις φιλενάδες της.

Το καλοκαίρι δεν κάθησε καθόλου. Ήταν συνεπής στο ραντεβού της με τους θαυμαστές στη χώρα μας και στην ομογένεια του εξωτερικού. Και φυσικά ήταν πολύ χαρούμενη που κέρδισε το στοίχημα της “Πειραιώς 260”. Μετά από πρόβες δέκα μηνών φώτισε με το δικό της μοναδικό τρόπο τη “Σονάτα του Σεληνόφωτος” του Γιάννη Ρίτσου σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου. Και για άλλη μια φορά ήταν ανεπανάληπτη. Νόμιζες ότι έβγαινε από τις σελίδες του βιβλίου του Ρίτσου. Είχες την αίσθηση ήταν η ίδια η ηρωίδα του ποιήματος που μιλούσε σ’ ένα νέο μέσα στο παλιό τεράστιο δωμάτιό της συντροφιά με το φως του φεγγαριού.

Δισκογραφικά την απολαύσαμε στο “Να ΄ρθει τώρα η νύχτα” στο cd του αγαπημένου της φίλου Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ. Αλλά και στις “Χοές”, τη μεγάλη συνεργασία της με τον Γιώργο Θεοφάνους. Σε ποίηση της Κλαίρη Αγγελίδου. Μαζί με τον Δήμο Αναστασιάδη και τον Κώστα Μακεδόνα.

Ποια είναι όμως, η Μαρινέλλα που με πάνω από 60 χρόνια καριέρας γοητεύει ακόμα;

Ο σίφουνας Μαρινέλλα

Καλλιτεχνικά επιβλήθηκε από νωρίς. Αξιοποίησε κάθε ευκαιρία και βγήκε στο προσκήνιο. Δεν δίστασε ακόμα και όταν τραγουδούσε σεγόντα δίπλα στο μύθο Στέλιο Καζαντζίδη. Βέβαια η εποχή ήταν άλλη. Με δουλειά επτά ημερών, με ζέστη πολύ και κρύο πολύ. Και ωράρια ζόρικα. Όπως και οι θαμώνες που τα πιστόλια τους τα άφηναν πάνω στο τραπέζι. Οι παραγγελιές ακολουθούσαν η μία την άλλη. Και όποιος ζητούσε το τραγούδι σηκωνόταν και να το χορέψει. Ωστόσο δεν ήταν λίγες οι φορές που η Μαρινέλλα είχε γίνει μάρτυρας ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Αλλά δεν δείλιασε. Φόρεσε παντελόνια προστατεύοντας τα πόδια της από το σπάσιμο των πιάτων, έκοψε τα μαλλιά της κοντά, έφερε στα μαγαζιά τις γαρδένιες, βγήκε με ανοιχτό πουκάμισο χωρίς σουτιέν, πέταξε τις καρέκλες, τραγούδησε όρθια υπνωτίζοντας με μαγικές κινήσεις τον κόσμο και άρχισε να χτίζει το μύθο της. Έχοντας τον απόλυτο έλεγχο. Ακόμα και όταν ένα βράδυ ο Ωνάσης είχε φτάσει πολύ καθυστερημένος με την Τζάκι στο “Στορκ” είχε δώσει το πρώτο τραπέζι του σε άλλους αναγκάζοντάς τον να καθίσει σε ένα από τα τελευταία.

Η σκηνική της παρουσία δεν έμοιαζε με των άλλων. Είχε χρώμα, χορό και ζωντάνια. Η “μουσική παράσταση” απέκτησε νόημα μαζί της. Βέβαια σε κάθε πρόγραμά της συνεργαζόταν με τους καλύτερους σκηνοθέτες, μαέστρους, μουσικούς, συνθέτες, στιχουργούς. Και δικαίως γνώρισε την αποθέωση σε χώρους με δύσκολο και απαιτητικό κοινό, όπως το Ηρώδειο, το Μέγαρο Μουσικής και το Καλλιμάρμαρο. Και όσοι τη ρωτάνε που βρίσκει τη δύναμη να τραγουδάει ακόμα τους απαντάει αφοπλιστικά πως “δεν ξέρω κάτι άλλο να κάνω, μόνο να τραγουδάω. Αυτό μου γεμίζει την ψυχή”.

Αν υποθέσουμε ότι στην καριέρα της τα έδωσε όλα, στην προσωπική της ζωή έδωσε τα διπλά. Τα πρώτα της ραντεβού με τον Στέλιο Καζαντζίδη κάτω από τη μύτη της Καίτη Γκρέυ ήταν κινηματογραφικά. Ο έρωτας τους άφησε εποχή. Ο δεσμός τους κράτησε δέκα χρόνια. Ο γάμος τους δεκαπέντε μήνες. Ο χωρισμός τους όμως, της στοίχισε. Αλλά δεν το έβαλε κάτω. Το 1973 αναστάτωσε τη συντηρητική ελληνική κοινωνία όταν έγινε ανύπαντρη μητέρα φέρνοντας στον κόσμο τη Τζωρτίνα. Η Μαρινέλλα και η Έλενα Ναθαναήλ υπήρξαν οι πρώτες επώνυμες ανύπαντρες μητέρες που τάραξαν τα νερά της συντηρητικής μας κοινωνίας. Για χρόνια κρατούσε μυστικό το ότι το μοναχοπαίδι της ήταν ο καρπός του έρωτά της με το μεγαλοαστό και πρωταθλητή ιππασίας Φρέντυ Σερπιέρη τον οποίο όμως δεν παντρεύτηκε και χώρισε πριν γεννήσει. Στις 10 Νοεμβρίου του 1973 ο κόσμος έμεινε με το στόμα ανοιχτό μαθαίνοντας ότι θα παντρευτεί τον Τόλη Βοσκόπουλο. Ο γάμος τους κράτησε οκτώ χρόνια. Και συζητήθηκε πολύ. Ο Τόλης στάθηκε σαν πραγματικός πατέρας στην Τζωρτίνα και αυτό η Μαρινέλλα δεν το ξέχασε ποτέ.

Εμφανίσεις που άφησαν εποχή

Σε μια εποχή που οι τραγουδίστριες προβάλλουν τους κοιλιακούς τους, τις σχέσεις και τους χωρισμούς τους, η Μαρινέλλα μας δεν σταματάει να μας τονίζει ότι η ιστορία των τραγουδιών γράφεται με ψυχή και πολύ κόπο. Κάθε τραγούδι της είναι ένα ταξίδι στο χρόνο. Τι να πρωτοθυμηθείς; Πρώτα από όλα το Στέλιο Καζαντζίδη. Μετά το Γιώργο Κατσαρό, την περιοδεία τους στη Σοβιετική Ένωση και τις εμφανίσεις στη “Νεράιδα” και την “Παλιά Αθήνα” στην Πλάκα. Το 1969 συνεργάστηκε με τον Γιάννη Πουλόπουλο. Μετά με τον νεαρό και πρωτοεμφανιζόμενο Γιώργο Νταλάρα. Στο “Στορκ” στο “Μαρινέλλας” στο Σύνταγμα οι ουρές ήταν τεράστιες. Όπως και στην “Αθηναία”, στη “Νεράιδα”, αλλά και στο “Zoom” και στον “Σκορπιό” στην Πλάκα. Στη Θεσσαλονίκη εγκαινίασε το “Remember”, το “Μιραζέ” και την “Πύλη Αξιού” τη δεκαετία του ’90. Στο “Ρεξ” άφησε εποχή. Ωστόσο κατάλαβε νωρίς ότι η νύχτα αλλάζει. Το 1998 και το 1999 εμφανίστηκε στο Μέγαρο Μουσικής. Την ίδια χρονιά κέρδισε το χειροκρότημα στο Ηρώδειο και γέμισε το Ολυμπιακό Στάδιο στη συναυλία για τη στήριξη των σεισμοπαθών. Τη ζητούσαν παντού. Και ανταποκρίθηκε σε κάθε κάλεσμα σε Αμερική, Αυστραλία και Καναδά.

Το 2004 επανήλθε στο Μέγαρο Μουσικής με την παράσταση “Φωνή από φως”, ενώ το 2006 και το 2007 συναντήθηκε στη σκηνή του “Αθηνών Αρένα” με τον Αντώνη Ρέμο, ενώ την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στο Ηρώδειο αλλά και στην Κύπρο με τη συναυλία “Τραγουδώ το νησί μου” σε μουσική Γιώργου Θεοφάνους. Το 2008 ήρθε η στιγμή της συνεργασίας της με τον Γιάννη Πάριο στη σκηνή του “Διογένη” και το 2009 έδωσε δύο συναυλίες για τον Στέλιο Καζαντζίδη στο Καλλιμάρμαρο και το Καυτατζόγλειο. Ποιος δεν τη θυμάται το 2010 στο “Παλλάς” στο “Μαρινέλλα το Μιούζικαλ” με θέμα τη ζωή της. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στο “Βοτανικό” με τη Νατάσα Θεοδωρίδου και το 2012 πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ “Σικάγο” στο Παλλάς και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Το 2013 μετά από 37 χρόνια ξανασυναντήθηκε με τον Κώστα Χατζή δίνοντας το δικό τους “Ρεσιτάλ” στο Παλλάς, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και σε περιοδεία για δύο καλοκαίρια. Το 2014 ανέβηκε στη σκηνή του Badminton και του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης με την παράσταση “Η Μαρινέλλα συναντά τη Σοφία Βέμπο”.

Κάποιοι λένε ότι καλλιτέχνης σημαίνει ανεκπλήρωτα όνειρα. Τα ανεκπλήρωτα όνειρα είναι για τους άλλους. Όχι για τη Μαρινέλλα.

Φώτο δημιουργοί: Καβαλλιερακης , Ξανθοπουλος , Tζανινη, Γεωργιάδου, Bρεττός

1) ΗΡΩΔΕΙΟ 2006

2) ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ 2014 ΜΕ ΤΟΝ Κ ΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗ

3) ΘΕΑΤΡΟ ΛΥΚΑΒΗΤΟΥ 1987 ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΤΣΑΡΟ

4) ΗΡΩΔΕΙΟ 1995 ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ

5) ΣΤΟ ΠΑΛΚΟ 1962 ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΑΖΑΤΖΙΔΗ

Σημείωση : Ο κύριος Πυτιλακης θα δημιουργήσει κέντρο έρευνας τέχνης και πολιτισμού αφιερωμένο στη ζωή και στην καριέρα της Μαρινέλλας

Από το Περιοδικό Syn Magazine στο Βόλο!

Συνεχίζουμε το τέταρτο μοναδικό αφιέρωμα τη πρώτη Αυγούστου!!

Related posts

Powered by e-vima.gr e-vima.gr e-vima.gr e-vima.gr e-vima.gr e-vima.gr