07/02/2023
5.4 C
Serres

Κωνσταντίνα: Χαμογελώ πάντα στη ζωή!

Η Κωνσταντίνα κέρδισε επάξια μια θέση ανάμεσα στις πιο σημαντικές ερμηνεύτριες της γενιάς της, που άφησαν ανεξίτηλα το στίγμα τους στα 80 tees και στα 90tees.

ΑΠΟ ΤΟΝ MAKH ΔΕΛΑΠΟΡΤΑ

Η αισθαντική φωνή της και η ερμηνευτική της δεξιοτεχνία της έδωσαν την ευκαιρία να μπορεί ν ανοίγει τη βεντάλια των ρεπερτοριακών της επιλογών, από αισθαντική μπαλάντα μέχρι αργεντίνικο τάγκο.


Η ιστορία της ζωής της θα μπορούσε να είναι ένα πολυποίκιλο best seller, γεμάτο ανατροπές, έντονες καταστάσεις, μεγάλους έρωτες, σκληρούς αποχωρισμούς, αλλά και πολύ λάμψη, χειροκρότημα, δόξα, επευφημίες και απέραντη αγάπη από ένα κοινό που την ξεχώρισε και την έβαλε στην καρδιά του.


Η Κωνσταντίνα στην πολύχρονη πλέον πορεία της κατάφερε με σκληρή δουλειά, επίμονη αποφασιστικότητα, έξυπνες επιλογές και επιλεγμένες συνεργασίες να διακριθεί, να ξεχωρίσει και να διανύσει μια πορεία αξιοπρόσεκτη και αξιοθαύμαστη.

Απέκτησε φανατικούς θαυμαστές, αφού ο τρόπος που η ίδια εκφράζεται μέσα από τα τραγούδια της είναι και η συναισθηματική γέφυρα που την συνδέει με το κοινό, συνδυάζοντας μοναδικά την ερμηνευτική της ικανότητα με την άψογη σκηνική της παρουσία.

Τραγούδησε με τον δικό της τρόπο τον έρωτα, την αγάπη, τον χωρισμό, τη λύπη, τη χαρά, αλλά και την αδικία.


Γεννημένη στην Κύπρο βίωσε σε μικρή ηλικία και την εισβολή των Τούρκων στη Μεγαλόνησο, αφιερώνοντας τραγούδια της στη μνήμη των Ελληνοκυπρίων, τιμώντας τους συμπατριώτες της που χάθηκαν το 1974, αλλά και τον πατέρα της που βρίσκεται ανάμεσα στους αγνοούμενους εδώ και 48 ολόκληρα χρόνια.

Μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ για εκείνη.


Ωστόσο συνεχίζει να χαμογελά στη ζωή, να αισιοδοξεί και να ελπίζει πάντα σε καλύτερες μέρες, τραγουδώντας μας, και ανεβάζοντάς μας στους «Πέντε ανέμους», κι ας λέει πως «Θα φύγω με τους φίλους μου για Κάιρο».

Ωστόσο «Στον επόμενο τόνο» μας έρχεται ανθισμένη «Σαν τριαντάφυλλο» για να κάνει δικό μας «Κι αυτό το βράδυ», μέσα από τη «Ζάλη» του καλοκαιριού, για να μας αφήσει το δικό της «Σημάδι» και να μας ταξιδέψει στις δικές της ονειρικές «Θάλασσες».

Τραγούδια που σφραγίστηκαν ανεπανάληπτα από τη μοναδική της φωνή και νίκησαν το χρόνο και τις μόδες της κάθε εποχής.

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Μάκης Δελαπόρτας: Κωνσταντίνα μου, ας μιλήσουμε για το ξεκίνημά σου….
Κωνσταντίνα: Γεννήθηκα στη Λευκωσία.

Τα πρώτα μου μουσικά ακούσματα προέρχονται μέσα από το σπίτι μου, όπου ο πατέρας μου έπαιζε φυσαρμόνικα και η μητέρα μου ήταν καλλίφωνη.

Όλοι στο σόι της ήταν καλλίφωνοι.

Ο πρώτος που ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική ήταν ο μεγάλος μου αδελφός μου ο Πανίκος, όπου αυτός με μύησε στην τέχνη αυτή.

Έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε.

Ωστόσο εγώ ξεκίνησα από την πρώτη δημοτικού όπου έμαθα να παίζω μαντολίνο και ήμουνα στη χορωδία του σχολείου.

Οπότε η επαφή μου με τη μουσική ξεκίνησε από το σχολείο μου. Στο γυμνάσιο έπαιζα πλέον κιθάρα.

Εξάλλου στην Κύπρο ανέκαθεν υπήρχε μουσική παιδεία.

Τα αγόρια ήταν υποχρεωτικό να παρακολουθούν μαθήματα κηπουρικής και τα κορίτσια οικοκυρικά ή μουσική. Εγώ ακολούθησα τη μουσική.

Μάκης Δελαπόρτας: Το τραγούδι πώς μπήκε στη ζωή σου;
Κωνσταντίνα: Ξεκίνησα από τη χορωδία στο σχολείο μου. Η καθηγήτριά μου με είχε επιλέξει και τραγουδούσα μάλιστα και σόλο.

Σε κάποια εκδήλωση θυμάμαι αμέσως μετά τον πόλεμο, τραγουδούσαμε και εμείς κι ερχόντουσαν πολλοί Ελλαδίτες για συμπαράσταση των Κυπρίων.


Κάποια παράσταση, που ήταν για τον Ερυθρό Σταυρό, την είχε παρακολουθήσει και η Χαρούλα η Αλεξίου.


Για μένα αυτό ήταν καθοριστικό για την πορεία μου.

Επειδή τραγουδούσαμε με τον αδελφό μου ντουέτο και της αρέσαμε πολύ, μας είπε πως αν αποφασίζαμε ποτέ να έρθουμε στην Ελλάδα για τραγουδιστική καριέρα, να πηγαίναμε να την βρούμε.

Αυτό ήταν για μας ένα σημαντικό κίνητρο και μας έδωσε μια καλή αφορμή ώστε να έρθουμε στην Ελλάδα και να πάμε να βρούμε την Χαρούλα.

Μάκης Δελαπόρτας: Πόσο χρονών ήσουν τότε;
Κωνσταντίνα: Ήμουν δεν ήμουν 14 χρόνων. Δεν είχα τελειώσει καν το γυμνάσιο.

Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε για την Ελλάδα. Μάλιστα, πρέπει να ήταν Σεπτέμβριος και πήγαμε κατ ευθείαν στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου εμφανιζόταν η Χαρούλα εκεί τότε με τον Νταλάρα.

Τη βρήκαμε, μας έκαναν ακρόαση και μας πήραν μαζί τους, στο «Θεμέλιο», στην Πλάκα, όπου εκεί ήταν για μένα η πρώτη μου επαγγελματική εμφάνιση.

Ένα όμορφο ξεκίνημα με μια ζεστή αγκαλιά από τη Χαρούλα Αλεξίου και τον Γιώργο Νταλάρα.

Μάκης Δελαπόρτας: Άρα ήσουν ακόμα μαθήτρια του γυμνασίου…
Κωνσταντίνα: Ακριβώς! Τέλειωσα τις δυο τελευταίες μου τάξεις στην Αθήνα.

Παράλληλα παρακολουθούσα μαθήματα και στο Ωδείο του Κώστα Κλάββα, συνεχίζοντας να κάνω μαθήματα κιθάρας και φωνητικής.


Εκεί γνώρισα τον Παναγιώτη Μαθιέλη που ήταν καθηγητής στο Ωδείο και μετά από λίγα χρόνια παντρευτήκαμε. Με τον Παναγιώτη συμπορευτήκαμε για αρκετά χρόνια μαζί χτίζοντας σιγά σιγά την καριέρα μου με πολύ σημαντικές συνεργασίες και δισκογραφικές δουλειές.

Ο ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Μάκης Δελαπόρτας: Βέβαια η εφηβεία σου στιγματίστηκε και από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, αλλά και από τον χαμό του πατέρα σου.

Μια πληγή που νομίζω δεν έκλεισε ποτέ.
Κωνσταντίνα: Αυτό είναι το πιο δραματικό κεφάλαιο στη ζωή μου.

Πάντα περίμενα πως κάποια στιγμή θ αντικρύσω και πάλι τον αγνοούμενο πατέρα μου.

Ήλπιζα. Η ελπίδα δεν χανόταν, όσα χρόνια κι αν πέρασαν.
Αλλά τώρα πια είμαι βαθιά συνειδητοποιημένη.

Η μητέρα μου όταν έφυγε από τη ζωή σε μεγάλη πλέον ηλικία δεν έχασε ποτέ την ελπίδα της. Έλπιζε πως θα τον ξαναδεί.

Αφού όταν κάποια φορά βγήκα στην τηλεόραση και σε μια συνέντευξη μου και είπα ότι τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια, περιμένουμε να τον βρούμε έστω και σε κάποιο ομαδικό τάφο, να τον πάρουμε και να τον θάψουμε με τιμές και δόξες, η μητέρα μου μού παραπονέθηκε:

«Παρασύρθηκες κόρη μου.

Πιστεύεις ότι δεν είναι ζωντανός;»

Δεν ήθελε να το πιστέψει πως είχε πεθάνει.

Στην άκρη του μυαλού της πάντα υπήρχε η ελπίδα πως κάποια μέρα θα τον δει.

Μάκης Δελαπόρτας: Εσύ είχες συνειδητοποιήσει από την αρχή πως τον είχαν σκοτώσει;
Κωνσταντίνα: Όχι από την αρχή.

Κάθε φορά που πηγαίναμε και γίνονταν οι ανταλλαγές αιχμαλώτων είχαμε την κρυφή ελπίδα πως θα τον ξαναβλέπαμε.

Ρωτούσαμε απεγνωσμένα αν τον είδε κανείς, αν άκουσε κάποιος κάτι για κείνον.

Κι όταν πια μετά από αρκετά χρόνια μας είπαν πως τέλειωσαν οι αιχμάλωτοι και να πάμε να ψάξουμε στους ομαδικούς τάφους, αυτό ήταν μια μαχαιριά στην καρδιά μου.

ΣΤΗΝ ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ

Μάκης Δελαπόρτας: Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 και συγκεκριμένα το 1983, το ευρύ κοινό σε πρωτοαναγνωρίζει από την συμμετοχή σου στη Γιουροβίζιον με τον Σταύρο Σιδερά εκπροσωπώντας την Κύπρο με το τραγούδι

«Η αγάπη ακόμα ζει».


Κωνσταντίνα: Πράγματι, εκεί με πρωτογνώρισε το μεγάλο κοινό.

Την πρόταση μου την έκανε ο Σταύρος Σιδεράς και τώρα που πέρασαν τα χρόνια, πιστεύω πως η Γιουροβίζιον μια μένα τότε ήταν μια βουτιά στα βαθιά.

Πρώτη φορά εμφανιζόμουν σε ένα τόσο μεγάλο κοινό και ούτε καν ήξερα τους κινδύνους και το άγχος. Ωστόσο όταν βγαίνεις ντουέτο σε μια σκηνή το άγχος σου μοιράζεται.


Μάκης Δελαπόρτας: Δισκογραφικά είχες προσεγγίσει ή σε είχαν προσεγγίσει εταιρείες τότε στην Ελλάδα; Γιατί ξεκινούσε η δισκογραφία έντονα πια εκείνα τα χρόνια.


Κωνσταντίνα: Δισκογραφικά ξεκίνησα να ψάχνομαι από το 1980, προσεγγίζοντας τον Νίκο Μαμαγκάκη. Έκανα κάποιες μικρές συμμετοχές σε δίσκους του.

Μετά έκανα συναυλίες με τον Κώστα Χατζή. Επίσης υπέροχη συνεργασία. Θυμάμαι πως τότε ετοίμαζε το «Ταμ ταμ» και το παρουσίασα εγώ στις συναυλίες του.

Όταν έγινε ο δίσκος κι ενώ ήταν να ηχογραφήσω εγώ τα τραγούδια τελικά δεν έγινε με μένα, αλλά με την Μαρινέλλα.


Μάκης Δελαπόρτας: Αυτό είναι κάτι που δεν το ξέρουμε. Δεν έγινε ποτέ γνωστό.


Κωνσταντίνα:Το ξέρω! Ωστόσο αυτή είναι η αλήθεια.

Πολλοί λίγοι γνωρίζουν πως το ξεκίνημα μου έγινε στον έντεχνο ποιοτικό χώρο, με συνεργασίες όπως σου είπα, Αλεξίου, Νταλάρα, Μαμαγκάκη, Χατζή, Σπύρο Βλασσόπουλο και Φλέρη Νταντωνάκη.


Μάκης Δελαπόρτας: Άρα οι πρώτες σου συνεργασίες ήταν από τον έντεχνο χώρο με μεγάλους καλλιτέχνες του ποιοτικού τραγουδιού.


Κωνσταντίνα: Εγώ προσωπικά δεν μου αρέσει να βάζω ταμπέλες.

Το τραγούδι είναι ένα.

Ποιοτικές ήταν και οι συνεργασίες μου με την Μαρινέλλα, τον Πάριο, τον Μητροπάνο, την Μοσχολιού, τη Διαμάντη, ακόμα και με την Ρίτα Σακελλαρίου.

Σπουδαίοι τραγουδιστές και αναντικατάστατοι.


Η αλήθεια είναι πως τότε υπήρχαν ταμπέλες, απλά τις είχαν εφεύρει κάποιοι που ήθελαν να κάνουν το διαχωρισμό.


Προσωπικά πιστεύω ότι πάντα οι κινήσεις μου ήταν πολύ προσεγμένες.

Σε πρώτα μαγαζιά, σε πρώτους χώρους, με πρώτα ονόματα, τα οποία ήταν σχολές για μένα.


ΧΡΥΣΗ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

Μάκης Δελαπόρτας: Η δισκογραφία πότε μπήκε στη ζωή σου;


Κωνσταντίνα: Αρχικά έκανα ένα μικρό δισκάκι με ένα Κύπριο συνθέτη, τον Μάριο Μελετίου, και τα τραγούδια μου παίζονταν στην Κύπρο.


Μετά κατάφερα να κάνω ένα δίσκο LP με την εταιρεία του Γιώργου Κατσαρού, ο οποίος επειδή ήταν μικρή εταιρεία, δεν είχε την δυνατότητα για να προωθήσει το δίσκο αυτό.


Ωστόσο το πρώτο μου σημαντικό ξεκίνημα στη δισκογραφία που μου έδωσε και την ταυτότητά μου, το καλλιτεχνικό μου στίγμα αν θέλεις, ήταν με το Μάριο Τόκα το 1987, όπου ηχογράφησα τον δίσκο μου «Τραγούδια για την Κωνσταντίνα» που σημείωσε μεγάλη επιτυχία.


Μάκης Δελαπόρτας: Αξίζει να πούμε, γιατί είναι σημαντικό, πως εκεί πρωτοτραγούδησες «Το Σημάδι» και τις «Θάλασσες».

Τραγούδια που γράφτηκαν αποκλειστικά για σένα.


Κωνσταντίνα: Έτσι ακριβώς!

Αυτά τα δυο υπέροχα τραγούδια μαζί με το «Άγγελε μου και φονιά», γράφτηκαν από το Μάριο Τόκα αποκλειστικά για μένα, σε στίχους του Σαράντη Αλεβιζάτου.

Λίγο αργότερα «Το σημάδι» το τραγούδησε κι ο Πάριος σε δεύτερη εκτέλεση και κατά κάποιο τρόπο το έκανε δικό του.

Όταν πρωτοηχογράφησα εγώ «Το σημάδι», επειδή δούλευα εκείνη τη σεζόν με τον Πάριο, του ζήτησα να έρθει αν θέλει να μου κάνει δεύτερη φωνή στο τραγούδι.

Εκεί έκανα τη γνωριμία του Πάριου με τον Τόκα.

Όταν το άκουσε το τραγούδι ο Πάριος του άρεσε πολύ.

Τότε μέσα στο στούντιο είπε: «Αυτό το τραγούδι μου αρέσει πολύ. Θα το πω κι εγώ». Και το είπε τρία χρόνια μετά από μένα.


Μάκης Δελαπόρτας: Ναι το τραγούδι έγινε γνωστό και με τον Πάριο, αλλά και με σένα, αφού αυτό μαζί με τις «Θάλασσες» και το «Άγγελε μου και φονιά» σε καθιέρωσαν.

Τα στιγμάτισες με την ερμηνεία σου μοναδικά.


Κωνσταντίνα: Ήταν πράγματι μεγάλα τραγούδια. Προίκα μου.


Μάκης Δελαπόρτας: Ποια ήταν η επόμενη σου δισκογραφική δουλειά;


Κωνσταντίνα: Στη LYRA, ήταν το «Σε ζητώ».

Ήταν ένας δίσκος με πολλούς συνθέτες.


Θυμάμαι ότι σ’ αυτό το δίσκο ήταν μόλις είχε έρθει ο Στέφανος Κορκολής από το εξωτερικό και τον έπεισε ο διευθυντής της εταιρείας, ο Κυριάκος Μαραβέλιας να ασχοληθεί με την ενορχήστρωση του δίσκου μου, αν και αυτός δεν ήτανε της ελληνικής μουσικής.
Ωστόσο έκανε μια ενορχήστρωση πολύ προχωρημένη σε σχέση με την εποχή.

Έγινε επιτυχία το «Αυτό το βράδυ» από κει και άλλα τραγούδια.


Μάκης Δελαπόρτας: Η γνωριμία σου δηλαδή με τον Κορκολή έγινε εκεί, όταν ανέλαβε την ενορχήστρωση του δεύτερου δίσκου σου.

«Οι πέντε άνεμοι» πότε έρχονται;


Κωνσταντίνα: Αργότερα Το 1992, όταν άλλαξα εταιρία και ήμασταν στην ίδια με τον Κορκολή.

Στη BMG.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΙΣΤΕΣ

Μάκης Δελαπόρτας: Οι μεγάλες πίστες πότε σε ανακαλύπτουν και δουλεύεις πλέον σαν πρώτο όνομα;


Κωνσταντίνα: Εκείνη την εποχή, αν δούλευες συνεχόμενα στα μεγάλα μαγαζιά, με τα πρώτα ονόματα της νύχτας και έκανες συνεργασίες, με τη Μαρινέλλα, τον Πάριο, τον Μητροπάνο αποκτούσες ένα κοινό και χωρίς να έχεις δισκογραφία.


Σε μάθαινε ο κόσμος μέσα από τις live εμφανίσεις σου. Να σκεφτείς πως μετά από μία συνεργασία που έκανα με τη Μαρινέλλα το 1985 στη Θεσσαλονίκη, δηλαδή το σχήμα ήταν «Μαρινέλλα, Μοσχολιού, Βίσση», είχα πρόταση αμέσως μετά να μπω πρώτο όνομα σε μαγαζί στη Θεσσαλονίκη.


Έτσι έκανα τις συνεργασίες μου τον χειμώνα στην Αθήνα και το Πάσχα πήγαινα τρεις μήνες πρώτο όνομα στη Θεσσαλονίκη. Χωρίς δισκογραφία.


Μάκης Δελαπόρτας: Να και κάτι ακόμα που δεν ξέραμε.

«Τα μυστικά της νύχτας» που λένε. Οπότε όταν έκανες πια και πετυχημένη δισκογραφία μπήκες πρώτο όνομα και στις μεγάλες πίστες της Αθήνας.


Κωνσταντίνα: Η αλήθεια είναι πως οι δίσκοι μου γίνονταν χρυσοί και είχα μεγάλη επιτυχία.


Όταν άρχισα να ηγούμαι σχημάτων εκείνο που είχα στο μυαλό μου ήταν να κάνω πολύ προσεγμένα προγράμματα.

Μεγάλα φαντασμαγορικά σόου με πολλούς καλλιτέχνες, μουσικούς και χορευτές.


Οι παραγωγές που μου έκαναν ήταν χολιγουντιανές. Να φανταστείς ότι για να στήσουμε ένα πρόγραμμα κάναμε δύο μήνες πρόβες και η σεζόν μας ήταν οκτώ μήνες.


Μάκης Δελαπόρτας: Θυμάμαι πως σε κάποιο σώου σου, η σκηνή είχε μετατραπεί σε παγοδρόμιο και σε κάποιο άλλο έβγαινες στη σκηνή με άλογο.


Κωνσταντίνα: Απίστευτα πράγματα. Μια άλλη εποχή, χωρίς να υπάρχουν τα σημερινά τεχνικά μέσα.


Πραγματικά κάναμε θαύματα. Και οι συνεργασίες μου ότι το καλύτερο. Με Ζουγανέλη, Πανταζή, Πάριο, Δάντη.


Αξέχαστη και η συνεργασία μου με τις τρεις υπέροχες κυρίες του λαϊκού μας τραγουδιού Καίτη Γκρέυ, Μαίρη Λίντα και Πόλυ Πάνου.

Η ιδέα ήταν του Παπαθεοχάρη, του επιχειρηματία του «Διογένη».


Ο τίτλος ήταν «Η Κωνσταντίνα «υποδέχεται» τις μεγάλες κυρίες του λαϊκού μας τραγουδιού».


Μάκης Δελαπόρτας: Βρισκόσουν λοιπόν στο πικ της επιτυχίας σου.


Κωνσταντίνα: Ναι, είχα τότε είχα πάρει χρυσό δίσκο με το «Μια Ελλάδα φως», είχα τραγουδήσει και τους «Πέντε ανέμους» με τον Κορκολή και είχα κάνει και ένα ντουέτο, το «Καίγομαι» με τον Μάκη Χριστοδουλόπουλο σε μουσική του Παναγιώτη Μαθιέλη και στίχους του Σαράντη Αλεβιζάτου, που είχε γίνει πολύ μεγάλη επιτυχία.


Μάκης Δελαπόρτας: Θυμάμαι πως πολλοί είχαν κάποιες αμφιβολίες για το πώς θα δένατε φωνητικά εσείς οι δύο.


Κωνσταντίνα: Κι όμως δέσαμε τόσο καλά. Και ήμουν τυχερή γιατί το τραγούδι μπήκε σ’ ένα από τα μεγαλύτερα άλμπουμ, τα πιο πετυχημένα του Χριστοδουλόπουλου που ήταν το «Προσκλητήριο».

Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ YANNI ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΗ

Μάκης Δελαπόρτας: Μια ακόμα συνεργασία σου θεωρώ πως ήταν ορόσημο στην καριέρα σου ήταν αυτή με τον Yianni Χρυσομάλλη!


Κωνσταντίνα: Αυτό το πάντρεμα το έκανε o Μίλτος Καρατζάς στη BMG.

Του άρεσαν τα παντρέματα. Εκείνη την εποχή είχε κάνει το ιστορικό πάντρεμα με την Σοφία Αρβανίτη και την Bonnie Tyler και μετά με μένα και τον Yianni, όπου τον κάλεσε εδώ για να τραγουδήσω μια υπέροχη μελωδία του, που στίχους έγραψε η Τασούλα Θωμαΐδου.

Υπέροχοι και οι στίχοι.


Έτσι γεννήθηκε το «Μια Ελλάδα φως» που έγινε μεγάλη επιτυχία. Το τραγούδι αυτό υμνεί την Ελλάδα και την Κύπρο λέγοντας πως «…Όλοι οι καιροί σκύβουν πάνω από τον Παρθενώνα/ μες στους αιώνες τα μάρμαρα ακόμα σκοπούς τραγουδούν/ πάνω στην Κύπρο με δυόσμο μυρίζει το χώμα/ και στις Κυκλάδες με χρώματα άσπρα και ήλιο μεθούν .


Μάκης Δελαπόρτας: Ένα τραγούδι που πραγματικά σε στιγμάτισε. Υπήρξε τότε η ιδέα να κάνεις κι ένα άνοιγμα για το εξωτερικό;


Κωνσταντίνα: Όχι, δεν υπήρχε τέτοια σκέψη.

Απλά ψάχναμε ιδέες για να χτίσω τη δική μου πορεία.

Μετά με τον Μαθιέλη αποφασίσαμε να κάνουμε ένα δίσκο με τα τραγούδια της Μεσογείου, όπου επιλέξαμε μέσα σε πάρα πολλά κομμάτια που ακούσαμε.


Τραγούδια που προέρχονται από χώρες που βρέχονται από την Μεσόγειο, ξεκινώντας από Γαλλία, Ισπανία, Κάτω Ιταλία, Ισραήλ, Αλγερία.

Ο τίτλος του δίσκου ήταν «Η καρδιά μου τραγουδάει την Μεσόγειο».


Ένας δίσκος πολύ προσεγμένος. Ωραία τραγούδια που γίνανε μεγάλες επιτυχίες, όπως το «Τηλεφωνώ», «Γλυφάδα Μαρακές», «Έχω μια καρδιά» κ.α.


Μάκης Δελαπόρτας: Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1993. Με τον Μαθιέλη ήσασταν ακόμα παντρεμένοι ή είχατε χωρίσει;


Κωνσταντίνα: Χωρίσαμε το 1990. Ωστόσο συνεχίσαμε να δουλεύουμε μαζί γιατί είχαμε μια άρτια συνεργασία.


«Η ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ»

Μάκης Δελαπόρτας: Ο δεύτερος γάμος σου;


Κωνσταντίνα: Ο δεύτερος γάμος μου έγινε το 1995, αφού με τον Βασίλη Δουκάκη είχαμε γνωριστεί και ήμασταν μαζί από το 1992.

Στην εκκλησία πήγα σε ενδιαφέρουσα κατάσταση. Έτσι ήρθε στη ζωή μου η μονάκριβη μου Χριστίνα.

Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1995.


Μάκης Δελαπόρτας: Η μητρότητα πόσο σε άλλαξε;


Κωνσταντίνα: Πολύ! Με ωρίμασε απότομα. Είχα πια έναν άλλο σκοπό.


Μού άλλαξε όλη την κοσμοθεωρία μου.

Άρχισα πλέον να έχω άλλου είδους ενδιαφέροντα ακόμη και για τα πιο καθημερινά πράγματα, που μέχρι τότε τα προσπερνούσα, κι αυτό γιατί δούλευα πάρα πολύ.

Χωρίς ανάσα.


Τώρα που σκέφτομαι εκείνα τα χρόνια, νομίζω πως ανά δεκαετία ζούσα και κάτι διαφορετικό.


Άλλαζαν πράγματα στη ζωή μου. Πολύ σημαντικά πράγματα.


Μάκης Δελαπόρτας: Με τον δεύτερο γάμο σου πως τα πήγες;


Κωνσταντίνα: Με τον Βασίλη έζησα πιο ώριμα χρόνια. Ωστόσο δουλεύαμε κι οι δυο πάρα πολύ.

Ήταν πολύ λίγος ο χρόνος που βρισκόμασταν και είχαμε αρκεστεί τελικά στο να ζούμε την καθημερινότητά μας έτσι όπως μπορούσαμε να τη ζούμε.

Λάθος μας.


Και μετά από δέκα χρόνια καταλάβαμε ότι δεν σκύψαμε πάνω από τη σχέση μας, έτσι όπως θα έπρεπε. Κι αν ραγίσει το γυαλί….


Μάκης Δελαπόρτας: Οπότε χωρίσατε;


Κωνσταντίνα: Ναι…. πολύ ομαλά και ήρεμα. Και με τους δυο συζύγους μου χωρίσαμε ομαλά.

Γι αυτό ακόμα και σήμερα διατηρούμε πολύ καλές σχέσεις.


Μάκης Δελαπόρτας: Η κόρη σου παίζει τον πρώτο ρόλο στη ζωή σου;


Κωνσταντίνα: Αναμφισβήτητα. Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε.


Και σήμερα πλέον λέω πως όσο μεγάλη καριέρα κι αν έκανα, το πιο σπουδαίο επίτευγμα μου είναι η Χριστίνα.


Είναι ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στη γη που μπορώ να μπω ασπίδα μπροστά του για να μην πάθει κακό.

Ναι, όποιο βόλι κι αν έρθει, απ όπου κι αν έρθει, να βρει εμένα κι όχι εκείνη.


Μάκης Δελαπόρτας: Η απόφασή σου να μπεις για κάποια χρόνια στην άκρη είχε να κάνει και με το μεγάλωμα της Χριστίνας;


Κωνσταντίνα: Δεν αποφάσισα να μπω στην άκρη.

Απλά θέλησα να βρεθώ πιο κοντά στο παιδί μου. Να το μεγαλώσω έτσι όπως εγώ ήθελα.


Όταν πήγε πέντε χρονών, δηλαδή το 2000 γύρισε και μου είπε ξαφνικά μια μέρα:

«Μαμά είτε είσαι στο σπίτι είτε όχι… εμένα μου λείπεις. Και ακόμα και όταν είσαι εδώ ….δεν είσαι….»


Είχε δίκιο. Ήμουν μ ένα τηλέφωνο στο χέρι.

Συνέχεια απασχολημένη με τη δουλειά μου γιατί τότε δουλεύαμε έξι μέρες τη βδομάδα.


Την έβδομη μέρα πηγαίναμε έξτρα, είχαμε τα βιντεοκλίπ μας, είχαμε τους δίσκους μας, είχαμε τις τηλεοράσεις, τις φωτογραφήσεις, τις συνεντεύξεις.


Που καιρός για το παιδί;

Βέβαια είχα ανθρώπους που με βοηθούσαν, νταντάδες, αλλά δεν τα προλάβαινα όλα και δεν ήμουν εκεί. Δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα μαζί.

Όταν ήμουν σπίτι, που δεν ήταν πολλές οι ώρες, ήμουνα σε μια τρέλα.


Όλα αυτά τα κατέγραφε το παιδί.

Είχε δίκιο.

Το βράδυ έπρεπε να πηγαίνω στη δουλειά και να είμαι και ξεκούραστη για να αντέχω.

Οπότε όταν γύρισε το παιδί και μου είπε πως ήμουν απούσα από τη ζωή του, ταρακουνήθηκα.


Μάκης Δελαπόρτας: Άρα τότε αποφάσισες ν αλλάξεις ρυθμούς. Να χαλαρώσεις.


Κωνσταντίνα: Ναι τότε είπα πως πρέπει πραγματικά να χαλαρώσω.

Εκεί μου δημιουργήθηκε και η ανάγκη να αποτραβηχτώ κι από τα μεγάλα μαγαζιά.


Είχα κουραστεί πλέον και θέλησα ν αλλάξω ακόμα και ρεπερτόριο.

Άρχισα λοιπόν δειλά δειλά να τραγουδάω στην «Αρχιτεκτονική», που ήταν ένας πιο εναλλακτικός χώρος.

Να κάνω κάτι διαφορετικό που πιστεύω ότι εκείνη την εποχή το αναζητούσα και με γέμιζε.

Θυμάμαι ότι δούλευα τον Σφακιανάκη στην «Ιερά Οδό» και την Κυριακή που δεν δουλεύαμε πήγαινα στην «Αρχιτεκτονική» και τραγουδούσα ξένα τραγούδια.

Είχα και κάποια τραγούδια από το ρεπερτόριό μου που λέγαμε, κι έτσι ένιωθα ανανεωμένη. Όταν βέβαια το έκανα αυτό, πιστεύω ότι μου στοίχισε καλλιτεχνικά.

Δηλαδή εμπορικά.


Μάκης Δελαπόρτας: Έφυγες λοιπόν από τις μεγάλες πίστες γιατί σου δημιουργήθηκε η ανάγκη να εκφραστείς καλλιτεχνικά και σε άλλους χώρους.


Κωνσταντίνα: Ακριβώς!

Ακολούθησα την ανάγκη μου, γιατί στην τελική δεν είμαι από τους καλλιτέχνες που θα έκανα τα πάντα για να έχω δόξα και πλούτο.

Η δόξα και ο πλούτος είναι μέσα μας. Στις αξίες που βάζουμε ως άνθρωποι και μετά ως καλλιτέχνες σε προτεραιότητα.


Μάκης Δελαπόρτας: Ωστόσο είσαι από τις τραγουδίστριες που απέκτησες και πλούτο και δόξα.


Κωνσταντίνα: Ναι… δεν έχω παράπονο.

Η ζωή ήταν γενναιόδωρη με μένα, αλλά πλέον έχω καταλήξει πως ο αληθινός πλούτος κρύβεται μέσα μας.

Στα ωραία συναισθήματα, στην αγάπη για τους συνανθρώπους και για τους φίλους μας.

Επίσης όταν τραγουδάω επί σκηνής και μεταδίδω αισθήματα και συναισθήματα στον κόσμο και εισπράττω αυθόρμητα την αγάπη του, αυτό είναι αληθινός πλούτος.

ΤΑ ΔΕΚΑΧΡΟΝΑ ΤΟΥ SOCIAL PROFILE

Μάκης Δελαπόρτας: Κωνσταντίνα το περιοδικό SOSIAL PROFILE κλείνει αισίως τα δέκα του χρόνια.

Επέλεξε εσύ να είσαι το πρόσωπο των γενεθλίων του και να φωτογραφηθείς για το γιορτινό του εξώφυλλο.

Τι έχεις να ευχηθείς ;


Κωνσταντίνα: Καταρχήν με τιμά ιδιαίτερα αυτό και χαίρομαι πάρα πολύ που συμμετείχα κι εγώ στο υπέροχο πάρτι των γενεθλίων του.


Έζησα από κοντά τους αξιαγάπητους ανθρώπους, την Κλαίρη και τον Θέμη Πεταλωτή, που έστησαν και δημιούργησαν το συγκεκριμένο περιοδικό και με πολύ μεγάλη συγκίνηση είδα να παραχωρούν την σκυτάλη στα άξια παιδία τους και μεταλαμπαδεύουν την γνώση τους, το μεράκι τους και την αγάπη τους για δημιουργία στη νέα γενιά που καλείται να πάρει τα ινία και να προχωρήσει μπροστά με ήθος και αξιοπρέπεια.


Αξίες κληροδοτημένες από τους σπουδαίους γονείς τους. Υπέροχη οικογένεια!

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Μάκης Δελαπόρτας: Αν σήμερα έκανες έναν απολογισμό ζωής ποιος θα ήταν;


Κωνσταντίνα: Είμαι ευγνώμων από τη ζωή μου. Δεν μπορώ να έχω παράπονα.

Στάθηκα τυχερή, μου ανοίχτηκαν δρόμοι που άλλους τους περπάτησα και άλλους τους έτρεξα σαν μαραθωνοδρόμος φτάνοντας στο τέρμα δαφνοστεφανωμένη.


Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, συνεργάστηκα με μυθικές προσωπικότητες, απέκτησα φήμη, δόξα, χρήματα, αναγνώριση και εισέπραξα αγάπη από τον κόσμο απλόχερα.


Ο κόσμος με το αλάθητο ένστικτο που μόνο εκείνος αποφασίζει για το ποιος πρέπει να είναι πάνω και ποιος κάτω. Ποιος στην κορυφή και ποιος στα έγκατα.


Τα σημερινά παραδείγματα καλλιτεχνών που βρίσκονταν στην κορυφή και ξαφνικά βρέθηκαν στα τάρταρα, είναι τρανά παραδείγματα μιας αλαζονικής νοοτροπίας και μιας υπέρμετρης ματαιοδοξίας που ο κόσμος δεν συγχωρεί.


Μάκης Δελαπόρτας: Μια ευχή για το μέλλον;


Κωνσταντίνα: Το μόνο που εύχομαι είναι υγεία γιατί έχω καταλάβει ότι ό, τι και να πάθουμε στη ζωή μας δεν πρέπει να μας απασχολεί ως πρόβλημα, αλλά ως προβληματισμός.

Αν αρρωστήσουμε όμως σοβαρά, αυτό είναι πρόβλημα.


Όλα τα άλλα δεν είναι προβλήματα, αλλά απλά προβληματισμοί.

Ας δεχόμαστε λοιπόν τις χαρές και τις λύπες της ζωής φιλοσοφώντας τες.

Τότε θα καταλάβουμε πως μπορούμε να γίνουμε δυνατοί σαν το ατσάλι για να ξεπεράσουμε ακόμη και τις πιο μεγάλες δυσκολίες.

Και το λέω εγώ που έχω περάσει αρκετές.


Ωστόσο ποτέ δεν έχασα την αισιοδοξία μου, το χαμόγελό μου και την ελπίδα μου πως αύριο ξεκινά μια καινούρια μέρα ηλιόλουστη, λαμπερή και υπέροχη……


Ναι… συνεχίζω να χαμογελώ στη ζωή αναζητώντας πάντα την χαρά και το φως της!!!