Κωνσταντίνος Μπούμπας για Ασφαλιστικό: Δεν είναι δίκαιο το σύστημα

Αυτός ο νόμος, ο ν.4336/15 τελικά που επιβλήθηκε από τα μνημόνια είναι μια συνέχεια, γιατί αν δείτε ο χρόνος τουλάχιστον εργασίας δεν αλλάζει, τουλάχιστον ως πλαφόν η τριακονταετία μιας σκληρής εργασιακά εποχής όπου είναι πολύ δύσκολα να μαζέψει κάποιος τα ένσημα

Γιατί αν είμαστε ρεαλιστές, κύριε Υπουργέ, το ξέρετε, ο εργαζόμενος χάνει πολλά ένσημα, γιατί του τα «κλέβουν» ή όταν συμπληρώσει έναν απαιτούμενο αριθμό ενσήμων και λέει τώρα ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν -αυτή είναι μια πραγματικότητα της αγοράς- δεν πρόκειται να δω αύξηση ούτε ένα ευρώ, ας τα βρω με τον εργοδότη, ας πάμε σε μια άτυπη συμφωνία «θα σου δίνω τόσα, δεν σου κολλάω ένσημα για να συνεχίσεις», γιατί και ο άλλος όταν θα φτάσει εξήντα ένα έστω και αν έχει κάνει αμμοβολές, οικοδόμος στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα μέχρι να βγει με ένα, δύο χρόνια μετά δεν πρόκειται να βάλει ένσημα, δεν τον συμφέρει, πάμε δηλαδή σε κάποιες συναλλαγές.

Οπότε τι να συζητάμε απέναντι σε ανθρώπους, οι οποίοι και ένσημα χάνουν, αλλά δουλεύουν κάτω από σκληρές συνθήκες εργασίας και περιμένουν μια ζωή για να πάρουν μια σύνταξη που δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τα βασικά τους καταναλωτικά αγαθά.

Όταν δεν έχεις ένα ενιαίο, σωστό, δίκαιο φορολογικό σύστημα για να μπορείς να φέρεις μια περιφερειακή αποκέντρωση, γιατί το φορολογικό είναι αυτό που φέρνει κάποια έσοδα για να χτιστεί το εργασιακό και κατά επέκταση το ασφαλιστικό, είναι τριπλέτα, δεν μπορείς να ελπίζεις ότι οι επόμενες γενιές θα έχουν ένα καλύτερο μέλλον.

Το ασφαλιστικό χωρίζεται στο κεφαλαιοποιητικό και στο διανεμητικό.

Κώστας Μπούμπας: Η διανομή είναι κοινωνικού χαρακτήρα και στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης αγγίζει μέχρι και το 70% μην λέμε a priori ότι έξω είναι το κεφαλαιοποιητικό ασφαλιστικό σύστημα.

Εκεί που εφαρμόστηκε και δεν υπήρχε συγκερασμός, δεν υπήρχε μια ισορροπία του 70%-30% ή του 80%-20% δημιουργήθηκαν μεγάλα κοινωνικά ζητήματα και η ανεργία αυξήθηκε και η ανασφάλεια αυξήθηκε.

Και στη Γερμανία το μεγαλύτερο ποσοστό -δεν είναι κεφαλαιοποιητικό, είναι το 30%- είναι διανεμητικό, δηλαδή διανέμει στην επόμενη γενιά αυτά που δίνουν οι εργαζόμενοι.

Δεν είναι αναδιανομή, δεν είναι χρήματα που δίνει η ίδια γενιά όταν θα βγει στη σύνταξη.

Οι εργαζόμενοι από τις εισφορές τους, από τον κάματο τους πληρώνουν για τους συνταξιούχους.

Αυτή είναι η ισορροπία και η πυραμίδα του συστήματος.

Αν οι εργαζόμενοι, λοιπόν, είναι λιγότεροι δεν μπορούν να πάνε στη διανομή συνταξιοδοτικού προγράμματος για αυτούς που έχουν βγει στη σύνταξη.

Καθώς, λοιπόν, έχει ανατραπεί αυτή η ισορροπία θα έχουμε πρόβλημα, διότι μπορεί τα λέτε, κύριε Υπουργέ, ότι επικαλεστήκατε αυτές τις αναλογιστικές οικονομικές μελέτες και καλώς το πράξετε από οικονομικούς παράγοντες και το Πανεπιστήμιο της Αθήνας αν δεν κάνω λάθος, αλλά και τα στοιχεία για το 2070 μιλάνε για γήρανση πληθυσμού, για συρρίκνωση πληθυσμού, άρα, λοιπόν, ο παραγωγικός ιστός, τα ενεργά κύτταρα δεν θα αρκούν για να μπορούν να πληρώσουν να πάνε σε μια διανομή του πλούτου για το ασφαλιστικό.

Πρέπει, λοιπόν, να υπάρχει ένας συγκερασμός ανάμεσα στην κεφαλαιοποίηση και στη διανομή, αυτό που λέμε, όχι όμως αναδιανομή.

Είναι λάθος αυτό που λέμε σύνηθες ότι πληρώνουμε για τα γηρατειά μας, πληρώνουμε εμείς για αυτούς που είναι σήμερα και θα πληρώσουν και οι επόμενοι για εμάς.

Το θέμα είναι καθώς ανατρέπεται όλη αυτή η ισορροπία προσπαθούμε να βρούμε επιδερμικές, επιφανειακές λύσεις.

Είναι μια από τα ίδια, είναι ένας φαύλος κύκλος όπου θα αναγκάζεται ο εργαζόμενος να συνθηκολογεί με τον εργοδότη, γιατί δεν θα μπορεί να βρει δουλειά.

Καταρχάς δεν υπάρχει λίστα με το ποια θεωρούνται πλέον ως βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, τα λεγόμενα «κόκκινα ένσημα».

Κώστας Μπούμπας: Προσπαθήσατε να κάνετε κάτι με την οικοδομή και βγάζετε τα υλικά, δεν τα φοροαπαλλαγείτε, φοροαπαλλαγείτε τις υπηρεσίες του υδραυλικού, του ηλεκτρολόγου, διακόσια πενήντα επαγγέλματα σχετίζονται με την οικοδομή.

Προσπαθείτε δηλαδή να βάλετε ένα σύστημα στον εργαζόμενο, ο οποίος δεν ξέρει πώς θα πρέπει να κινηθεί.

Κώστας Μπούμπας: Και έρχεται, λοιπόν, ο εργοδότης και κάνει μια συμφωνία με τον εργαζόμενο, διότι πρέπει να πληρώσει 95% προκαταβολή φόρου.

Είχαμε είκοσι οκτώ φόρους στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που θεωρείται και η ραχοκοκαλιά της οικονομίας και συνεχίζουμε να τις έχουμε.

Πώς είναι δυνατόν ο εργοδότης να πληρώνει τον εργαζόμενο με τα ίδια χρήματα τις ίδιες ασφαλιστικές εισφορές αν η επιχείρησή του είναι σε μια ακριτική περιοχή με χαμηλό τζίρο στο Νευροκόπι για παράδειγμα ή στο Σιδηρόκαστρο ή στα νησιά που βάλλονται σήμερα με έναν που έχει αντίστοιχη επιχείρηση σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο;

Εκείνο τι σημαίνει;

Δεν μπορείς μια διαφορετική ασφαλιστική πολιτική σίγουρα.

Πρέπει να δώσεις, όμως, κίνητρα σε επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν λιγότερο για να καταβάλουν μικρότερο ΦΠΑ, που σημαίνει ότι μπορούν να καταβάλουν υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές και να προσλάβουν εργαζόμενους, αλλιώς δεν μπορεί να επιλυθεί το σύστημα.

Εάν δεν προχωρήσουμε σε επίλυση καταπολέμησης της λεγόμενης επιδερμικής ανεργίας, διότι για παράδειγμα το είπα και την άλλη φορά αν κάποιος δουλεύει δύο ώρες την ημέρα συνθηκολογεί με τον εργοδότη, τον κρατάει τέσσερις, αλλά τον πληρώνει δύο ή τον κρατάει επτά, αλλά δηλώνει τέσσερις ή θα έρχεσαι λίγο αργότερα, οι γνωστές αλχημείες, άντε πες και στον ντελιβερά να κάνει ντελίβερι στα εξήντα τέσσερα ή στα εξήντα δύο για να βγει στα εξήντα επτά.

Κώστας Μπούμπας: Δεν είναι δίκαιο όλοι οι εργαζόμενοι να βγαίνουν στην ίδια ηλικία στη σύνταξη.

Υπάρχουν τα λεγόμενα βαρέα ανθυγιεινά επικίνδυνα επαγγέλματα που πρέπει να γίνει ένας επανακαθορισμός της λίστας.

Λέτε μέσα για τα επιδόματα των ανθρώπων των ειδικών δυνάμεων.

Πήρε, όμως, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και έχει ενσωματώσει την επικινδυνότητα του αλεξιπτωτιστή, του βατραχανθρώπου, του πιλότου, του ανθρώπου στα υποβρύχια στο βασικό μισθό.

Χάνουν 400 ευρώ από εκεί, ανεβαίνει η ασφαλιστική τους εισφορά.

Είναι δίκαιο αυτό;

Πείτε το σε έναν άνθρωπο που έχασε ένσημα στα νιάτα του, δουλεύει στην οικοδομή ως ελαιοχρωματιστής ή στις σιδηροκατασκευές και του λείπουν 500 ένσημα να βγει στη σύνταξη και λέτε ότι πρέπει να δουλεύει μέχρι τα εξήντα δύο, αν είναι στα βαρέα ή μέχρι τα εξήντα επτά.

Πού είναι η χηρεία της αγρότισσας;

Δεν έχει γίνει καμμία, μα καμμία κοινωνική μέριμνα για τη χήρα αγρότισσα.

Ο αγρότης θεωρείται ένας μικρός επιχειρηματίας.

Κατηγοριοποιούνται οι πολίτες και γίνονται εργαζόμενοι πολλών ταχυτήτων.

Έχεις;

Πληρώνεις, αλλά πρέπει να πληρώσεις υψηλά για να πάρεις μια σύνταξη αξιοπρέπειας.

Δεν έχεις; Πληρώνεις λίγα;

Δεν θα πάρεις μεγάλη σύνταξη.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος δείκτης.

Δεν υπάρχει Παρατηρητήριο Τιμών.

Τα καταναλωτικά αγαθά έχουν πάρει την ανιούσα.

Για να πάει κάποιος στο σούπερ μάρκετ δεν φτάνει η σύνταξη των 400, 500 ή και 600 ευρώ, διότι δεν συγκρατήσαμε τις τιμές, δεν έγινε Παρατηρητήριο Τιμών και την πληρώνει ο συνταξιούχους.

Ως Ελληνική Λύση ήμασταν οι ακραίοι όταν σας λέγαμε ότι θα δημιουργηθούν προβλήματα στις λεγόμενες άγονες γραμμές του Αιγαίου, στα νησιά μας που υποφέρουν.

Από αύριο τα ΜΑΤ να αλλάξουν τίτλο, να λέγονται Μονάδες Αντιμετώπισης Τοπικών, να αντιμετωπίζουν τους τοπικούς παράγοντες.

              Όταν λέγαμε ότι υπάρχει λύση στην Ελληνική Λύση, μας θεωρούσατε ακραίους.

Να πάνε σε κάποιες περιοχές που δεν κατοικούνται, να υπάρχει περιφρούρηση, να υπάρχει έλεγχος να μην δημιουργούνται κοινωνικές τριβές και προστριβές με τις τοπικές κοινωνίες.

Όμως, όταν τα λέγαμε, ήμασταν οι 

ακραίοι.

Τώρα λοιπόν οι τοπικές κοινωνίες είναι σε διχασμό, είναι σε κοινωνική έκρηξη και δεν ξέρουμε αυτό το εκρηκτικό μείγμα που θα καταλήξει

Διαβάστε επίσης εδώ: