Κώστας Μπούμπας: Να διαφυλάξουμε την πρώτη κατοικία

Ο Κώστας Μπούμπας αναφέρεται στη διαφύλαξη της πρώτης κατοικίας

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχουμε διαχωρίσει την ελληνική κοινωνία σε πληβείους και πατρικίους, στους λεγόμενους «ιππείς».

Μόνο που οι μη προνομιούχοι είναι πολύ περισσότεροι από τους προνομιούχους. 

Για να ανοίξουμε μία σελίδα για οποιαδήποτε ελληνική βιομηχανία, πρέπει να δούμε σίγουρα το παρελθόν της. 

Πριν πάω, όμως, στο θέμα της ΛΑΡΚΟ και της ΔΕΗ, θα ήθελα να πω το εξής:

Εχθές κυρώσαμε τη Συμφωνία της Μιναμάτα για τον υδράργυρο, αυτής της μαρτυρικής ιαπωνικής πόλης που δηλητηριάστηκε από το εργοστάσιο πλαστικών στον ομώνυμο κόλπο που λειτουργούσε από το 1950 έως το 1968.

Πρέπει να διευκρινίσουμε, διότι υπάρχει μία ανησυχία σε ό,τι αφορά τον τομέα της οδοντιατρικής το εξής: Αν ο κόσμος αρχίζει να πληρώνει πολλά βάζοντας θήκες, αν θα καταργηθούν αυτά τα παραδοσιακά μαύρα σφραγίσματα, τα αμαλγάματα, θα πρέπει να το πούμε, διότι υπάρχουν συγκεχυμένες πληροφορίες. 

Ξέρετε, οι ρητίνες, οι συνθετικές, δεν μπορούν να καλύψουν τις κοιλότητες των δοντιών βάσει της οδοντιατρικής, διότι δεν μπορούν να προχωρήσουν στα ούλα.

Σήμερα μόνο στη Δανία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία έχουν απαγορευτεί τα συγκεκριμένα σφραγίσματα.

Αν θα γίνει αυτό σταδιακά, να το συζητήσουμε.

Θα πρέπει, όμως, να καθησυχάσουμε τον ελληνικό λαό, διότι υπάρχει ανησυχία στον οδοντιατρικό κλάδο.

Να μην αιμορραγούμε πάλι προς τα  Σκόπια και τη Βουλγαρία και ό,τι αυτό συνεπάγεται. 

Αυτό ως μία μικρή παρένθεση, καθώς εχθές δεν είχαμε την ευκαιρία να τοποθετηθούμε για τα παραδοσιακά σφραγίσματα, τα αμαλγάματα. 

Έρχομαι στο θέμα της πρώτης κατοικίας. Ήδη, αν μπείτε σε sites, θα δείτε ότι κάποια δικηγορικά γραφεία καλούν τους Έλληνες να προστατεύσουν την πρώτη τους κατοικία -υπάρχουν, όμως, κάποιες ασάφειες- έναντι του ν. 3869, του περιβόητου «νόμου Κατσέλη».

Πάμε στις κοινωνικές αδικίες.

Τρανταχτό παράδειγμα είναι το εξής:

Αν κάποιος έχει μπει σε μία ρύθμιση οφειλών για την πρώτη του κατοικία, βρει μία εποχική δουλειά και ανεβεί το εισόδημά του, είναι επόμενο και λογικό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, για την απαιτούμενη δόση, όπως ήταν στη ρύθμιση είτε με το «νόμο Κατσέλη» είτε με αυτόν τον νόμο τώρα -δεν ξέρω τι διευκρινίσεις θα υπάρχουν για να προστατεύσει την πρώτη του κατοικία- να πρέπει να πληρώσει περισσότερο.

Μέχρι εδώ ακούγεται λογικό.

 Αν αυτός ο άνθρωπος, όμως, οδηγηθεί πάλι στην ανεργία ή η δουλειά του είναι ορισμένου έργου και ορισμένου χρόνου, δεν μπορεί να ξαναμπεί στη ρύθμιση.

Πρέπει εκ νέου να ξεκινήσει νομικές διαδικασίες για να ενταχθεί.

Αυτό σημαίνει χρόνο, σημαίνει χρήματα, σημαίνει χρήματα και παράβολα στο δικαστήριο.

Αυτό είναι τρανταχτό παράδειγμα αδικίας.

 Ρώτησα πολλούς νομικούς, οι οποίοι μου είπαν ότι έχω δίκιο.

Τι να το κάνει το δίκιο, όμως, ο ελληνικός λαός όταν καταπατείται το δικαίωμα να μπορεί να τον στηρίξει ένα κράτος απέναντι σε μία δουλειά που είτε είναι εποχική είτε θα την ξαναχάσει;

Αντιλαμβάνεστε για ποια κατάσταση μιλάμε;

 Πάμε λίγο τώρα σε αυτό που είπε ο κ. Σταϊκούρας.

Ξέρετε, όπου ευημερούν οι αριθμοί, υποφέρουν οι άνθρωποι, που λέει και το ρητό παγκοσμίως.

Εγώ θέλω οι αριθμοί να είναι προς χάριν των ανθρώπων. 

Σε ό,τι αφορά τους πλειστηριασμούς, το ένα τρίτο πήγε στον εξωδικαστικό μηχανισμό. Κατά το άλλο ένα τρίτο έγιναν οι πλειστηριασμοί.

Το άλλο ένα τρίτο πού πήγε; Δεν ξέρω. Δεν μας έδωσε απάντηση.

Να ψάξουμε στη Νικολούλη!

Δεν ξέρω.

Χρήζει δημοσιογραφικής έρευνας.

Μιλάμε με νούμερα.

Πάμε και στη ΔΕΗ. Η ΔΕΗ όταν συστήθηκε -το ξέρει ο κ. Χατζηδάκης- αγόρασε είκοσι οκτώ ιδιωτικές εταιρείες.

Μάλιστα, η τελευταία εταιρεία εξαγοράστηκε από ένα υδροηλεκτρικό φράγμα στην πρωτεύουσα της Αχαΐας, την Πάτρα.

 Θέλω να ρωτήσω το εξής:

Μπούμπας: Αυτή η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ ξέρετε τι σημαίνει;

Άνθρωποι που σήμερα χρωστούν 200 ευρώ στη ΔΕΗ, δέχονται, ακόμα και σε ώρες κοινής ησυχίας, μηνύματα και τηλεφωνήματα από δικηγορικές εταιρείες, όπως μου έχουν καταγγείλει και έχω και στοιχεία, να πάνε να ρυθμίσουν τις οφειλές. 

Αυτό γίνεται απέναντι σε ανθρώπους που δεν χρωστάνε πολλά, αλλά 100 ευρώ, 200 ευρώ, 250 ευρώ.

Και ερωτώ: Αν την ώρα που δέχεται το τηλεφώνημα για τα προσωπικά δεδομένα, στον ηλικιωμένο οφειλέτη ανέβει η πίεση, το ζάχαρο και βρεθεί νοσηλευόμενος στο νοσοκομείο, ποιος θα τον καλύψει γι’ αυτό το πρόβλημα υγείας που θα πάθει ο άνθρωπος αυτός που δέχεται η ώρα 3 το μεσημέρι τηλεφώνημα από δικηγορική εταιρεία; 

Αυτό, κύριε Υπουργέ, ξεκίνησε πριν από ενάμιση μήνα.

Εγώ θέλω μία ΔΕΗ που να έχει ένα κοινωνικό προφίλ για μικρά χρέη, για τους μικροοφειλέτες. Δεν μιλάμε για τους μεγαλοοφειλέτες. Πού είναι το κοινωνικό πρόσωπο απέναντι σε ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να νοσηλεύονται στο σπίτι, ακόμη και με φιάλες οξυγόνου;

Πάμε στη ΛΑΡΚΟ.

Να σας θυμίσω λίγο την «υπόθεση Θανασούλα», πώς η ΛΑΡΚΟ έχασε από το χρηματιστήριο, καθώς δεν το παρακολουθούσε, αρκετά  χρήματα;

Παρακολουθώντας, λοιπόν, το οικονομικό σκέλος της ΛΑΡΚΟ, βλέπω ότι όπως κάθε εταιρεία είναι μία τεθλασμένη γραμμή.

Μου κάνει εντύπωση, όμως, ότι η εταιρεία παρουσίασε κέρδη το 2012 και ξαφνικά ξαναβουλιάζει το 2013. 

Έχετε αναρωτηθεί πόσο πλήρωνε η ΛΑΡΚΟ στη ΔΕΗ;

Δεν την ένοιαζε όμως, θα μου πείτε, γιατί δεν τα πλήρωνε.

Γι’ αυτό συσσωρεύτηκαν μέχρι και 350 εκατομμύρια προς τον μέτοχο της. Και μέτοχοι ήταν η ΔΕΗ, η Εθνική Τράπεζα και το ΤΑΙΠΕΔ.

Για δείτε λίγο τη σύνθεση. Μιλάμε για την παλιά ΛΑΡΚΟ και για τη νέα ΛΑΡΚΟ.

Η ΛΑΡΚΟ ιδρύθηκε το 1963 από τον Πρόδρομο Αθανασιάδη – Μποδοσάκη.

Πήγαινε καλά.

Είχε, όμως, ένα μεγάλο ατύχημα σε υψικάμινο το 2009. Αυτό έπαιξε ρόλο. 

Πριν πάω στους εργαζομένους να πω ότι στα νιάτα μου έχω δουλέψει σε σκληρή, ανθυγιεινή δουλειά με μάσκα οξυγόνου, στη βιομηχανία φωσφορικών λιπασμάτων με δηλητήριο το αρσενικό και ξέρω τι σημαίνει ανθυγιεινό επάγγελμα με πολλαπλά προβλήματα υγείας.

Μόνο που οι εργαζόμενοι στη ΛΑΡΚΟ διαχωρίζονται στους λεγόμενους εργολαβικούς και στους μη εργολαβικούς.

Σε περίπτωση ατυχήματος οι εργολαβικοί δεν έχουν καμία κάλυψη για τις οικογένειές τους. Είναι μύθος να λέμε πόσο τοις εκατό των εργαζομένων αμείβονται υψηλά στη ΛΑΡΚΟ. 

Η ΛΑΡΚΟ, λοιπόν, πλήρωνε μέχρι και 70 ευρώ την κιλοβατώρα, όταν ανταγωνίστριες εταιρείες την πλήρωναν 25 ευρώ με 30 ευρώ.

Είναι μία καθαρόαιμη ελληνική εταιρεία και φοβάμαι να μην έχει το μέλλον της ΠΕΣΙΝΕ στα Άσπρα Σπίτια της Βοιωτίας, όπου από το 1963 πέρασε και από καλές εποχές αλλά είναι 100% ελληνική εταιρεία.

Είναι εξαγώγιμη.

Από το δικό μας έδαφος είναι αυτός ο πλούτος του νικελίου.

Βέβαια υπάρχει και το κοβάλτιο στις μπαταρίες, που το είπε και ο Πρόεδρός μας, το οποίο θα παίξει σημαντικό ρόλο στην ηλεκτροκίνηση μελλοντικά.

Πάμε, λοιπόν, να δούμε γιατί έφτασε η εταιρεία μέχρι εδώ, πώς θα ξεπουλήσουμε μια εταιρεία, πώς θα την ιδιωτικοποιήσουμε όταν είναι 100% δική μας, με Έλληνες μηχανικούς, αυτό το εξαγώγιμο προϊόν, αλλά και ποιος ιδιώτης θα την πάρει, όταν σήμερα παρακολουθούμε το χρηματιστήριο μετάλλου στην Αγγλία και δεν μπορεί να ξεπερνάει ο τόνος τα 14.000 δολάρια, όταν το κόστος της ΛΑΡΚΟ ανέρχεται σε 20.000 δολάρια.

Δηλαδή, ο ιδιώτης επενδυτής πρέπει να καλύψει ένα έλλειμμα της τάξεως των 6.000 δολαρίων, τόνισε ο Μπούμπας

Ποιος θα την αγοράσει; 

Δεν τα λέω εγώ.

Τα λένε οι ίδιοι οι βιομήχανοι, τα λέει ο ίδιος ο κ. Μυτιληναίος, δηλαδή, ότι θα είναι έγκλημα και τραγωδία να ξεπουλήσουμε μια εταιρεία, μια επιχείρηση από το 1963, από τον Μποδοσάκη, η οποία έχει δώσει ψωμί σε εργαζόμενους κάτω από σκληρές, τραγικές και απάνθρωπες, πολλές φορές συνθήκες, και να τη δώσουμε βορά σε ιδιώτη και να χάσουμε την εθνική κυριαρχία. 

Όσον αφορά, όμως, και στο θέμα του λιγνίτη, θα έχουμε μεγάλη ανεργία στη Δυτική Μακεδονία. Και πρέπει να πούμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. 

Πάνω απ’ όλα, όμως, θα υπάρξει κοινωνική έκρηξη αν δεν προστατεύσουμε την πρώτη κατοικία του Έλληνα.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε;

Εδώ ο κ. Σταϊκούρας από τους εκατόν τριάντα μία χιλιάδες έφτασε στο σημείο να πει ότι μόνο δύο χιλιάδες δικαιούνται προστασία της πρώτης κατοικίας. 

Για ανατρέξτε πόσοι άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους σε ζευγάρια, ξαναβρήκαν πρόσκαιρη δουλειά, όπου σήμερα, με τη λεγόμενη «επιφανειακή ανεργία», σούπερ-μάρκετ και άλλες επιχειρήσεις απασχολούν εργαζόμενους με μερική απασχόληση τεσσάρων ωρών, ενώ στην πραγματικότητα τους απασχολούν οκτώ ώρες, εκ των οποίων οι τέσσερις ώρες είναι «μαύρα και άραχνα», χωρίς να βάζουν και τα απαιτούμενα ένσημα.

Και μετά να παρουσιάζουμε ότι μειώθηκε η ανεργία! 

Αν δεν δείξουμε μια κοινωνική ευαισθησία για τον Έλληνα που υποφέρει, αλίμονό μας και κυρίως, για την πρώτη κατοικία που πρέπει να τη διαφυλάξουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ως δικό μας σπίτι, γιατί είναι το κεραμίδι, το καταφύγιο, η όαση των Ελλήνων πολιτών, γι’ αυτούς και τις επόμενες γενεές. 

Διαβάστε επίσης εδώ: