Κώστας Μπούμπας: Η παιδεία μάς αφορά όλους

Ολόκληρη η ομιλία του Βουλευτή Σερρών Κωνσταντίνου Μπούμπα ως Εισηγητή της Ελληνικής Λύσης για  το Σχεδίου νόμου

Ολόκληρη η ομιλία του Βουλευτή Σερρών Κωνσταντίνου Μπούμπα ως Εισηγητή της Ελληνικής Λύσης για  το Σχεδίου νόμου: «Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης, Ειδικοί Λογαριασμοί Κονδυλίων Έρευνας Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, Ερευνητικών και Τεχνολογικών Φορέων και άλλες διατάξεις».

         Παιδεία:

Ένα ευρύ φάσμα, το οποίο για μια ακόμα φορά θα μπορούσαμε να το διαβάσουμε και ανάποδα, διότι συνήθως γι’ αυτές τις τομές που θέλουμε να επιχειρήσουμε τουλάχιστον την τελευταία τριακονταετία στην Ελλάδα, ξεκινάμε ανάποδα.

Ξεκινάμε από την κορυφή και πηγαίνουμε προς τα ριζά -που λένε- του βουνού, διότι από την πρωτοβάθμια πρέπει να γίνουν τομές.

Επιτέλους το παιδί από τα πρώτα του βήματα πρέπει να αγκαλιάσει και να αγαπήσει το σχολειό. 

Μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι αυτά τα νεανικά κύτταρα θα γίνουν οι αυριανοί ακαδημαϊκοί πολίτες που θα συνδράμουν σε μια καλύτερη κοινωνία.

Κυρίες και κύριοι, γιατί θέλουμε την έρευνα στα πανεπιστήμια;

Διερωτάται κάποιος.

Τη θέλουμε απλά, για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής, να συνδράμει στην επιστήμη, να ωφελήσει την ανθρωπότητα.

Ποια μπορεί να είναι τα οφέλη για την πατρίδα μας; Καταρχάς, θα είναι ξακουστή ανά τον κόσμο.

Θα μεταλαμπαδεύσει τη γνώση και μέσα από την έρευνα που θα φέρει μια μεγάλη επιτυχία και φυσικά θα μπορεί να συνδεθεί με την αγορά εργασίας.

Γιατί φοβούμαστε να πούμε ότι τα πανεπιστήμια πρέπει να συνδεθούν με την αγορά εργασίας;

Απλά πρέπει να υπάρχει ένας ρυθμός, να υπάρχει ένας κώδικας επικοινωνίας, διότι τα πανεπιστήμια με την αγορά εργασίας είναι συγκοινωνούντα δοχεία. 

Ξεκινάμε από την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια που σκοπός και στόχος είναι να δώσουν ένα πεδίο γνώσης, να γαλουχήσουν χαρακτήρες, να καλλιεργήσουν ανθρώπους με αγωγή, με αρχές, με γνώσεις, με ήθος.

Και ο σκοπός, βεβαίως, του Λυκείου δεν είναι ο προθάλαμος για να εισαχθεί κάποιος στο Πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς, όμως, το Λύκειο έτσι το έχουμε καταντήσει.

Το έχουμε κάνει ένα προθάλαμο με την παιδεία και την παραπαιδεία, όπου μάχεται ο Έλληνας νοικοκύρης, μεροκαματιάρης, οικογενειάρχης και ματώνει να πληρώνει τα φροντιστήρια με μεγάλα ποσά, μόνο και μόνο για να εισαχθεί το παιδί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. 

Και μετά;

Η επόμενη μέρα;

Ένα πτυχίο-κορνίζα, ένα πτυχίο χωρίς αντίκρισμα.

Γιατί;

Για πολλούς λόγους και πολλούς παράγοντες.

Πρώτον, γιατί η σχολή που πέτυχε το παιδί, με το σύστημα που έχουμε των Πανελληνίων εξετάσεων, δεν ήταν της επιλογής του.

Δεν ήταν αυτή που αγαπούσε και λόγω του συστήματος.

Διότι το «επίσταμαι», η εξειδίκευση στο πανεπιστήμιο θα έρθει.

Ο ρόλος του Λυκείου είναι διαφορετικός.

Γι’ αυτό, αν δεν ενώσουμε τους κρίκους, δεν μπορούμε να έχουμε αποτελέσματα.

Τι ζητάμε εμείς ως Ελληνική Λύση.

Μπήκα μέσα και διάβασα πολλά άρθρα πανεπιστημιακών.

Μεταξύ αυτών, μένω σε ένα άρθρο του Δημήτρη Κουρέτα.

Τυγχάνει να τον γνωρίζω προσωπικά χρόνια από τηλεοπτικές εκπομπές στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Εκεί, λοιπόν, η ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου Θεσσαλίας έκανε μια πάρα πολύ καλή έρευνα σε ότι αφορά τα αντιοξειδωτικά, δηλαδή τροφές που έχουν κάποιες ουσίες που είναι βλαβερές για τα κύτταρα, μιτοχόνδρια, πυρήνας, κυτταρικές μεμβράνες και μέσω αυτής της έρευνας, τα οφέλη για την κοινωνία είναι πάνω από 50.000 χιλιάδες ευρώ.

Διότι υπάρχουν τρόφιμα, τα οποία τα ξεχώρισε αυτή η πανεπιστημιακή ομάδα.

Να, λοιπόν, ένα απτό παράδειγμα κατά πόσο οι έρευνες μπορούν να συνδράμουν στην αγορά.

Επιτέλους, όμως, λέμε ότι βάλλεται το δημόσιο πανεπιστήμιο και οι ίδιοι οι πανεπιστημιακοί, πρέπει να είναι αρωγοί, πρέπει να πάνε κόντρα σε κάποιες πιέσεις που δέχονται και να απαιτήσουν οι έρευνες να μη μείνουν στα χρονοντούλαπα, να μη μείνουν στα συρτάρια, στη δημοσιότητα.

Κάποιες επιχειρήσεις βέβαια αυτό θα το εκμεταλλευτούν.

Δεν είναι κακό, όμως, γιατί δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας.

Ο Έλληνας φορολογούμενος πολίτης πρέπει να ξέρει που πάνε τα λεφτά του, πόσο πληρώνει και ποιο είναι το αποτέλεσμα μέσα από αυτές τις έρευνες. 

Θέλω, όμως, τώρα εδώ να σταθούμε, διότι υπάρχουν επιφυλάξεις ως Ελληνική Λύση απέναντι στα άρθρα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πώς θα γίνεται αυτή η χρηματοδότηση του 20-80. Θα γίνεται ποιοτικά, θα γίνεται ποσοτικά;

Πώς ακριβώς θα γίνετε; Ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλά εν το ευ το πολύ, αλλά ανάλογα και με τη φύση των πανεπιστημίων. Και είναι διαφορετικό να κάνει έρευνα το Ιστορικό και Αρχαιολογικό πανεπιστήμιο, για παράδειγμα το Αριστοτέλειο, διαφορετικό η Ιατρική του Πανεπιστημίου των Ιωαννίνων, διαφορετικό το Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Παίζει ρόλο, λοιπόν, και η φύση της έρευνας. Και ύστερα, ποιος την καθορίζει;

Πώς θα είναι οι ομάδες των ερευνητών;

Γι’ αυτό, το ιδεατό θα ήταν μια διακομματική επιτροπή, έξω από κομματικές αγκυλώσεις και στεγανά.

Δεν πρέπει να παράξουμε μια στείρα πολιτική για την παιδεία.

Ηθικά, αν όχι συνταγματικά, δεν έχουμε το δικαίωμα η εκάστοτε κυβέρνηση να αποφασίζει μόνο αυτή καθ’ αυτή για το μέλλον, το φυτώριο, το εκκολαπτήριο του μέλλοντος που είναι τα παιδιά μας, οι σπουδαστές. 

Τι δείχνουν τα στοιχεία σήμερα;

Τριάντα επτά χιλιάδες Έλληνες φοιτητές στο εξωτερικό.

Στην Ισπανία, που ο πληθυσμός της είναι περίπου στα τριάντα εκατομμύρια, είναι τριάντα πέντε χιλιάδες οι φοιτητές.

Στην Ιρλανδία δώδεκα χιλιάδες.

Στην Πορτογαλία, στην Ιβηρική, που ισοδυναμεί πληθυσμιακά με εμάς, είναι περίπου δέκα τέσσερις χιλιάδες.

Τι βλέπουμε, λοιπόν; Έχουμε μεγάλη εξαγωγή, ας μου επιτραπεί η λέξη -φεύγουν στο εξωτερικό για να σπουδάσουν τα παιδιά- ενός συστήματος εδώ που δεν τους ικανοποιεί, αλλά  κι επειδή έχουμε το σύνδρομο να μη μιλήσουμε ποτέ για ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Αιμορραγεί η Ελλάδα στο συνάλλαγμα.

Πάμε σε άλλα στοιχεία κυρίες και κύριοι.

Το 49% των ανθρώπων που θέλει τώρα η Κυβέρνηση να τους ξαναφέρει -αλλά δεν είναι η πανάκεια όλο αυτό το σύστημα για να παίρνουν κάποια λεφτά για ένα χρόνο και μετά τι, να μην έρχονται πίσω- έμειναν στο εξωτερικό σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης και φοιτούσαν εκεί.

Μόνο το 19% των Ελλήνων που ήταν άνεργοι λένε τα στατιστικά ότι έφυγε προς τα εκεί για να ψάξει για δουλειά. 

Τι επιστήμονες θέλουμε, κυρίες και κύριοι;

Όταν κατατίθεται ένα σχέδιο για την παιδεία, πρέπει να συντίθεται  από προτάσεις καρδιάς και προτάσεις λογικής.

Θέλουμε επιστήμονες, αλλά όχι άβουλα όργανα, με οξεία κριτική σκέψη.

Με μυαλό που λέμε.

Να μπορούν να είναι κριτές και να είναι και καλοί επιστήμονες.

Τι να τον κάνω έναν επιστήμονα που έχει ρομποτοποιηθεί, όταν εξυπηρετεί μόνο την επιστήμη την οποία έχει διδαχθεί και ασκεί, αλλά δεν έχει ανθρώπινες αξίες, δεν έχει ευαισθησίες, δεν έχει μέσα του ανθρωπισμό, για να μπορεί να έχει ένα επικοινωνιακό κώδικα με το συνάνθρωπό του.

Ένας γιατρός που συνάμα είναι και άνθρωπος, είναι πολύ καλός στο έργο που επιτελεί. Ένας αστυνομικός, το ίδιο.

Πάμε, λοιπόν, γεωχωρικά τώρα.

Έχουν γίνει έρευνες από το Πανεπιστήμιο της Κρήτης για την ατμοσφαιρική ρύπανση, από το Πανεπιστήμιο Βορείου Αιγαίου για τα τοξικά που έχουμε στα ποτάμια της Βόρειας Ελλάδας.

Η Ιατρική, επίσης, του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων έχει κάνει ερευνητικές ομάδες και έχουν γίνει ερευνητικές μελέτες γύρω από το ήπαρ, από τις ηπατίτιδες, από τους νεφρούς για τον καρκίνο που έχουν συνδράμει πάρα πολύ.

Καταρχάς, είναι ένα εκκολαπτήριο νέων φοιτητών.

Εδώ, όμως, μπαίνει το ερώτημα που έλεγα και πριν πώς θα γίνεται η χρηματοδότηση.

Μήπως αδικηθούν κάποια περιφερειακά πανεπιστήμια;

Δεν είναι κακό ένα πανεπιστήμιο να συνδέεται με την τοπική κοινωνία-οικονομία, αρκεί να υπάρχει σωστός κώδικας.

Για παράδειγμα –πανεπιστημιακοί το λένε- στις Σέρρες, όπου από εκεί είμαι, ενώ έχουν ένα αγροτικό κάμπο που παρήγαγε κάποτε πολλά προϊόντα,  τώρα με τη Συνθήκη GATΤ έχουμε αυτά τα προβλήματα με τις αθρόες εισαγωγές, καθώς δεν υπάρχει και μια πολιτική, αν θέλετε, στον πρωτογενή τομέα.

Αντί, λοιπόν,  να υπάρχει μία γεωπονική σχολή ή μια σχολή που θα ασχολείται με την αγροδιατροφή, τουναντίον υπάρχει σχολή γυμναστών και ΤΕΙ και μετά την αποφοίτηση από το πανεπιστημιακό ίδρυμα τα παιδιά δουλεύουν ως σερβιτόροι.

Λανθασμένος στόχος, εδώ είναι το ζητούμενο.

Εταιρικό σύμβολο πλαισίου ανάπτυξης.

Ήρθε πριν από μήνες το νομοσχέδιο αυτό από τη Νέα Δημοκρατία και δεν επενδύει στο θέμα της αγροδιατροφής, που το εταιρικό σύμβολο πλαισίου ανάπτυξης εκεί θα δώσει χρήματα με ορίζοντα το 2027.

Γιατί, λοιπόν, δεν επενδύουμε σε έρευνες που σχετίζονται με την αγροδιατρο

φή, όπου έχουμε αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστική, λόγω καιρικών κλιματολογικών κι εδαφολογικών συνθηκών;

Δεν πρέπει να το εκμεταλλευτούμε εμπορικά αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο ως Ελλάδα;

Πάμε λίγο στον τουρισμό.

Έγιναν κάποιες έρευνες από κάποια πανεπιστήμια για το πώς θα εξυπηρετείται  ο άνθρωπος που επισκέπτεται την Ελλάδα.

Βάλτωσαν, όμως.

Δεν δόθηκαν, όπως πρέπει στη δημοσιότητα, για να την επεξεργαστούν οι tour operators, να την επεξεργαστούν οι τουριστικές ξενοδοχειακές μονάδες.

Πρέπει, κυρίες και κύριοι, να παράγεται ένα αποτέλεσμα από όλη αυτή την καινοτομία.

Να πάμε στο Ελληνικό Κέντρο Έρευνας;

Γνωρίζετε ότι το ΕΛΚΕ χρηματοδοτείται από τους πανεπιστημιακούς που ασκούν ελεύθερο επάγγελμα;

Τους κρατάνε 7%.

Δίνει 7% ο πανεπιστημιακός που ασκεί ελεύθερο επάγγελμα, από τα καθαρά του έσοδα, στο Ελληνικό Κέντρο Έρευνας.

Άρα, λοιπόν, μη λέμε ότι a priori χρηματοδοτούνται μόνο από το δημόσιο κορβανά. Υπάρχουν και άλλες πηγές, αρκεί οι έρευνες να αξιοποιούνται σωστά προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ο «h index» είναι ο δείκτης που μιλάει για την ποιότητα των πανεπιστημίων.

Τα ελληνικά πανεπιστήμια μην τα βομβαρδίζουμε.

Έχουν αρκετές διακρίσεις, είναι τουλάχιστον στα πενήντα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, μέσα από πολλές μελέτες.

Μάλιστα, έχουν ξεχωρίσει μέσα σε εβδομήντα οκτώ χώρες.

Δεν έχουν, όμως, τα εχέγγυα και δεν έχουν τις σωστές βάσεις.

Πάμε λίγο στο διοικητικό προσωπικό, αυτό που οι Αγγλοσάξονες λένε administration. Δεν υπάρχει εκπαίδευση των διοικητικών.

Σήμερα, όταν θέλει κάποιος να διεκπεραιώσει γραφειοκρατικής φύσεως θέματα στα πανεπιστήμια, οι διοικητικοί δεν έχουν την απαιτούμενη εκπαίδευση που έπρεπε να έχει το προσωπικό των πανεπιστημίων, αν μιλάμε για ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο, συνυφασμένο στις απαιτήσεις των καιρών, χώρια ότι οι διοικητικοί πολλές φορές έχουν δημιουργήσει ένα status απέναντι στους πανεπιστημιακούς.

Και πόσοι λέκτορες δεν περιμένουν σήμερα επί σειρά ετών να εξελιχθούν, νέα φωτεινά μυαλά, όπου αντιμετωπίζουν πάρα πολλά εμπόδια και παραμένουν λέκτορες.

Είναι στο «περίμενε» εδώ και χρόνια, που οι άνθρωποι αυτοί θα ήταν νέοι ερευνητές, θα έδιναν τα φώτα τους και αμέσως το πανεπιστήμιο θα έπαιρνε άλλη αίγλη.

Ξέρετε, ασχέτου ιδεολογικής πλεύσης και πεποίθησης του καθενός, μιλάμε για το δημόσιο αγαθό, την παιδεία.

Όλοι συμφωνούμε, χωρίς διακρίσεις.

Δεν πρέπει να υπάρχουν οι πατρίκιοι και οι πληβείοι, αυτοί που θα φοιτήσουν στην παιδεία.

Είναι τραγελαφικό, είναι οξύμωρο να ακούς κάποιον -αυτό που μια λαϊκή παροιμία λέει «μένω στην πόλη και παινεύω το χωριό μου»- να μιλάει για τη δημόσια παιδεία, αριστερός στις πεποιθήσεις, αλλά τα παιδιά του να τα στέλνει σε ιδιωτικό κολέγιο ή σε ιδιωτικό σχολείο ή σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο.

Αν δω το βιογραφικό πολλών, δυστυχώς, κύριοι συνάδελφοι, δεν συνάδει το ένα με το άλλο.

Τουλάχιστον να αναγνωρίσουν κάποιοι ότι σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο θα έχει καλύτερες παροχές το παιδί του, καθώς πασχίζει ο Έλληνας γονιός σε όποια ιδεολογική πλεύση και αν είναι, να κάνει το καλύτερο για το παιδί του.

Η αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να συνδράμει πάρα πολύ, αν είχε πρωτοβουλίες για μια πανεπιστημιακή ανάπτυξη και γύρω από την έρευνα, γιατί  είναι συνδεδεμένη, σκιαγραφεί, σταχυολογεί τα προβλήματα μιας περιοχής.

Δεν λέω να καθορίζει το πώς θα προσλαμβάνει η αυτοδιοίκηση, αλλά να είναι αρωγός, να είναι ένας κρίκος της αλυσίδας της περιφερειακής ανάπτυξης, αν θέλουμε να μιλάμε για αυτοδιοίκηση και αυτονομία στα πανεπιστήμια όπως πρέπει και όχι για εταιροδιοίκηση.

Γιατί να μην μπορούν, κύριοι του Υπουργείου Παιδείας, να συνεργαστούν σε έρευνα ομάδες φοιτητών διαφορετικών πανεπιστημίων;

Η ρομποτική του «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ» έχει κάνει θαύματα.

Επειδή σήμερα υπάρχει και μια επιτροπή για τα έξυπνα λιμάνια, τα έξυπνα λιμάνια σήμερα βασίζονται στο know how, όπου έχουν δημιουργήσει ελεύθερες ζώνες στο Ρότερνταμ, όπου συναρμολογούν πάρα πολλά προϊόντα.

Εδώ δεν έχουμε κάνει τίποτα για το Λιμάνι του Πειραιά και για τα άλλα λιμάνια της χώρας, να μπορούμε να πάμε σε συναρμολόγηση, για να κερδίσουμε και χρόνο και χρήμα.

Όταν, λοιπόν, μιλάμε για την παιδεία, πρέπει να υπάρχει μία σταθερή ρότα, μία εθνική στρατηγική.

Υπάρχουν πολλά άρθρα για τα οποία έχουμε επιφυλάξεις.

Για παράδειγμα, στο άρθρο 1, γιατί αυτή η νέα Αρχή να εδρεύει στην Αθήνα;

Δεν μπορεί να εδρεύει κάπου αλλού, λόγω της ψηφιακής τεχνολογίας;

Να πώς έρχεται και μία περιφερειακή αποκέντρωση.

Κάποτε η Νέα Δημοκρατία επί Κώστα Καραμανλή έλεγε ότι το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης να εδρεύει στη φυσική του έδρα, στη Λάρισα.

Πού έμεινε αυτό;

Στις καλένδες.

Εκεί δεν είναι η φυσική του θέση;

Η ΕΘΑΑΕ πρέπει να έχει έναν ξεκάθαρο προσανατολισμό, να μην είναι μόνο τύποις στα αρχικά «άλλαξε ο Μανωλιός, βάζει τα ρούχα του αλλιώς».

Επί της ουσίας, κατά πόσο ανεξάρτητη είναι;

Για τη χρηματοδότηση είπαμε ότι έχουμε επιφυλάξεις για το πώς θα καθορίζεται το 80%-20%.

Έχουμε, βέβαια, τη Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, είναι η παράγραφος 2 του άρθρου 4 του Συντάγματος, παράγραφος 6 του άρθρου 21 για τη Διεθνή Σύμβαση των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Αναπηρία.

Μια χώρα αν είναι πολιτισμένη, αν έχει κουλτούρα, livelo, επίπεδο, πρέπει να δείξει μια ευαισθησία στα άτομα με κινητικά προβλήματα.

Η ιστορία λέει ότι πολλά εξ αυτών έχουν αναπτύξει άλλες ικανότητες και μπορούν να συνδράμουν πάρα πολύ σε αυτό που λέμε πανεπιστημιακή εκπαίδευση.

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε.

Θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά, αλλά προσέξτε το μέλλον, προσέξτε το φυτώριο.

Αυτό που θα πουν τα παιδιά «άμμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες» πρέπει να μας το πουν και να το νιώθουν, να είναι καλύτερη η επόμενη γενιά, αλλά να έχει ανθρώπινες αξίες και αρχές.

Τώρα, γιατί σας πιάνει μια πρεμούρα στο άρθρο 41 και απαλείφετε το θρήσκευμα και την ιθαγένεια, αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω.

Δεν μπορούμε να έχουμε ορόσημο, ταυτότητα, προσανατολισμό;

Πειράζει να αναγράφεται, δηλαδή, το θρήσκευμα και η ιθαγένεια; Θα πουν γιατί είσαι Έλληνας, γιατί είσαι Χριστιανός Ορθόδοξος;

Στο κάτω-κάτω δεν πρέπει τα παιδιά να έχουν έναν προσανατολισμό;

Μην ξεχνάτε ότι -μην πάμε πολύ πίσω, μόλις διακόσια χρόνια, θα τα γιορτάσουμε κιόλας του χρόνου- η πίστη ήταν αυτή που ένωσε τους οπλαρχηγούς και όχι η γλώσσα.

Γιατί η πίστη δίνει στον άνθρωπο μία ζωντάνια, μία δύναμη και έναν προσανατολισμό. Όταν είσαι σε ένα πανέμορφο δάσος, πρέπει να ακολουθήσεις το μονοπάτι.

Όσο όμορφο και αν είναι, πρέπει να οδηγηθείς στο ξέφωτο, διότι ελλοχεύει ο κίνδυνος.

Το πανεπιστήμιο είναι ουδέτερο ως γένος και πρέπει να μείνει ουδέτερο έξω από πολιτικές σκοπιμότητες, αγκυλώσεις και ετικέτες.

Η έρευνα όμως και η επιστήμη είναι γένους θηλυκού.

Πρέπει να γεννούν ιδέες. 

Οι άνθρωποι, λέει, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε αυτούς που ψάχνουν και βρίσκουν και σε αυτούς που βρίσκουν και δεν είναι ευχαριστημένοι.

Είναι μία παροιμία που μας έρχεται από τη Ρουμανία ή είναι αυτό που είχε πει κάποτε ο ποιητής, ο Πωλ Βαλερύ, ότι οι άνθρωποι είναι παράλογοι γι’ αυτό που ψάχνουν και σπουδαίοι γι’ αυτό που βρίσκουν.

Αυτοί ξέρετε είναι η μαγεία της έρευνας.

Αυτό είναι το ταξίδι του ονείρου.

Θέλω να ρωτήσω το εξής.

Θέλουμε να νομοθετήσουμε σήμερα.

Tους μετόχους στην επένδυση της εκπαίδευσης στο χρηματιστήριο της παιδείας που είναι το χρηματιστήριο της ζωής, τους ίδιους τους φοιτητές, που είναι οι μέτοχοι και όχι τα μετόχια, τους ρωτήσαμε;

Αυτοί θα μείνουν αμέτοχοι;

Διότι, ξέρετε, μιλούσαμε και κομματικές παρατάξεις.

Θέλουν να πάνε σε κομματικές παρατάξεις για να αισθάνονται ότι ως οντότητες και ως προσωπικότητες θα εισακουστούν, να πάρουν εργασίες από κάποιες παρατάξεις, τα γνωστά, γιατί ως οντότητες και ως προσωπικότητες, ως βαθμίδες και ως κύτταρα ενεργά δεν τους ακούμε.

Άρα, πρέπει να τους δώσουμε τα εφόδια.

Πώς; Υπάρχει λύση, πρόταση την οποία θα έχει τον χρόνο το Υπουργείο Παιδείας να την επεξεργαστεί. 

Η τρόικα του Υπουργείου Παιδείας -σχήμα λόγου κάνω- έχει ένα βαρύ βιογραφικό. Μπράβο σας! Είναι μεγάλο το βεληνεκές.

Στην Αμερική η κυρία Κεραμέως ως δικηγόρος, στη Γαλλία επίσης, με μεταπτυχιακό στο εμπορικό δίκαιο έχει ζήσει στο πετσί της το πανεπιστήμιο.

Το ίδιο ο κ. Διγαλάκης.

Διαβάζω με προσοχή το βιογραφικό του, ήταν και ερευνητής στη Βοστώνη.

Άρα λοιπόν είναι πλούσιο το βιογραφικό τους, όπως και της κυρίας Ζαχαράκη στο Λονδίνο, ως καθηγήτρια αγγλικής.

Άρα, κύριοι, έχετε μεγάλη ευθύνη.

Πρύτανης ήσασταν, κύριε Διγαλάκη!

Θα βάλετε 2% μέσα από τον προϋπολογισμό –θέλετε από το 80%, θέλετε από το 20%;- να υπάρχει μία πλατφόρμα, όπου οι φοιτητές κατά τα πρότυπα της Αμερικής -που το έχετε ζήσει στο Χάρβαρντ, κυρία Κεραμέως, ισχύει- να αξιολογούν τους καθηγητές, αλλά να μην φαίνονται, με μόνο μία ευκαιρία. 

Να είναι ένα σύστημα όπως είναι το TAXIS. Θα μπαίνει μέσα και θα αξιολογεί τον καθηγητή του. Και από εκεί δώστε ένα μπόνους 2% χρηματοδότησης στον καθηγητή.

Γίνεται στην Αμερική και οι καθηγητές έχουν τα εχέγγυα για να είναι καλοί.

Πώς θα είναι καλοί;

Έχουν γνώσεις, έχουν πειθώ, έχουν μεταδοτικότητα;

Οι φοιτητές να κρίνουν και αυτοί ως προσωπικότητες και ως ενεργά κύτταρα τους ίδιους τους καθηγητές. 

Αυτό ξέρετε ισχύει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Υπάρχει μία πλατφόρμα αξιολόγησης, αλλά είναι προαιρετική. Να γίνει υποχρεωτική.

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα.

Εδώ είναι η μαγεία, ώστε και οι φοιτητές ως προσωπικότητες να μην έχουν ανάγκη να πάνε στην αγκαλιά κομματικών παρατάξεων για να εισακουστούν ως ομάδα, αλλά να έχουν λόγο, άποψη.

Είναι δέκα οκτώ χρονών, είναι ενήλικες, έχουν άποψη και κρίση.

Στην Κύπρο ο κ. Γεωργίου, ο Πρόεδρος των Νομικών θα φέρει νόμο να είναι και υποψήφιοι Βουλευτές οι νέοι είκοσι ενός ετών. 

Άρα, λοιπόν, να τους δώσουμε λόγο, να τους δώσουμε τα εχέγγυα.

Κάντε το αυτό και αμέσως θα πάρει φτερά η παιδεία.

Διότι, τι έχουμε πει; Επικεφαλής μπορεί να είναι ο εκάστοτε Υπουργός.

Πρέπει να βγαίνει διακομματικά το πόρισμα, μέσα από μια επιτροπή που θα το επεξεργάζεται.

Είναι η παρακαταθήκη, το μέλλον.

Ο καθείς το αναγνωρίζει.

Κάντε αυτό το σύστημα, να μπορούν οι φοιτητές και οι οικογένειές τους, που πληρώνουν βαρύ φόρο για την παιδεία, να αξιολογούν τους καθηγητές. 

Δεν ξέρω αν σας λέει κάτι το όνομα Νίκος Μαδιάς.

Ήταν στη Βοστόνη ένας Έλληνας, ένας καταπληκτικός ερευνητής.

Οι φοιτητές του όμως δεν τον αξιολόγησαν σωστά.

Ξέρετε γιατί;

Έχασε τη διαπροσωπική σχέση με τους φοιτητές, έχασε τον ανθρωπιστικό παράγοντα.

Δεν θέλουμε ρομπότ επιστήμονα, θέλουμε άνθρωπο.

Είναι σαν μία οικογένεια που παίρνουμε τα καλύτερα παιχνίδια για ένα παιδί, αλλά δεν ασχολούμαστε με το παιδί.

Ο κ. Μαδιάς λοιπόν δεν αξιολογήθηκε σωστά στη Βοστόνη και άλλαξε ρότα. Ασχολήθηκε περισσότερο με τους φοιτητές του.

Δώστε, λοιπόν, στην τεθλασμένη όπως είναι η παιδεία -διότι η παιδεία δεν μπορεί να είναι ευθεία γραμμή, όπως η ίδια η ζωή.

Το καρδιογράφημα είναι τεθλασμένη.

Αν γίνει ευθεία γραμμή, νεκρώνει-, δώστε λοιπόν στους φοιτητές ένα ποσοστό.

Επεξεργαστείτε το, ξέρω ότι δεν μπορείτε να το ψηφίσετε τώρα αυτό.

Επεξεργαστείτε το και δώστε τους τη δυνατότητα, μέσω μιας πλατφόρμας, να είναι πλέον υποχρεωτική η αξιολόγηση από τους φοιτητές προς τους καθηγητές -αυτό είναι το χρηματιστήριο του πανεπιστημίου της ίδιας της ζωής-, για να κάθονται και οι καθηγητές σε αναμμένα κάρβουνα και να μην είναι ταμπουρωμένοι, να μη δημιουργούν ένα στάτους απέναντι στους φοιτητές. 

Ξέρετε, υπάρχουν πολύ ωραία προγράμματα.

Η διευθύντρια του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου στο Καρδιολογικό, όταν ήταν στην Αμερική έτσι αξιολογούνταν ανά δύο μήνες.

Μην το κάνετε εσείς ανά δύο μήνες.

Κάντε το ανά έξι μήνες. Αλλά κάντε το υποχρεωτικό.

Υπάρχουν, ξέρετε, προγράμματα -θυμάμαι και έναν φίλο, τον Σταύρο Αργυρίου, με το arxaia.gr- όπου  τα παιδιά μπορούν να μάθουν αρχαία ελληνικά πανεύκολα.

Εμείς κάνουμε τη ζωή τους δύσκολη. 

Αξιολόγηση, κυρία Υπουργέ μου και κύριε Υπουργέ μου, οι φοιτητές προς τους καθηγητές, για να έχουν όρεξη, για να μπορούν αυτά τα παιδιά να βγούνε αύριο πολίτες και να πουν «είχαμε τη χαρά της δημιουργίας μέσα στο πανεπιστήμιο». 

Μην τους κόβουμε το όνειρο!

Προσέξτε, η παιδεία μάς αφορά όλους και θα είμαστε υπόλογοι.

      Προσέξτε τα παιδιά, προσέξτε την παιδεία!!!!

Διαβάστε επίσης εδώ:

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here