Καλλιόπη Γκουτζούδη: Ο ρόλος της γυναίκας είναι πολυδιάστατος

Η Καλλιόπη Γκουτζούδη είναι τραγουδίστρια – στιχουργός

S.P.: Είστε μια σύγχρονη γυναίκα, και όλοι ξέρουμε πόσο σπουδαίο είναι αυτό.

Η γυναίκα του σήμερα είναι πολυδιάστατη, είναι καριερίστα, είναι δυναμική, μορφωμένη, επαγγελματίας, νοικοκυρά, σύζυγος, μάνα. Έχει τόσο πολλούς και σημαντικούς ρόλους, κι όμως καταφέρνει να τους φέρνει όλους εις πέρας. Μιλήστε μας για εσάς, ποια είστε, με τι ασχολείστε, τι ονειρεύεστε και πώς γεμίζετε το χρόνο σας;

Καλλιόπη Γκουτζούδη : Όνομάζομαι Καλλιόπη Γκουτζούδη, αλλά οι περισσότεροι με γνωρίζουν ως “Κάλια Βενέτη”, όνομα που μου έδωσε η πρώτη δισκογραφική μου εταιρεία.

Κατάγομαι από το Σκούταρι Σερρών. Μεγάλωσα σε αγροτική οικογένεια, εκτιμώντας τη φύση, τα λίγα και ουσιώδη πράγματα, καθώς και το λαϊκό τραγούδι που αγάπησα από τα γεννοφάσκια μου.

Στα φοιτητικά μου χρόνια σπουδάζοντας Βρεφονηπιοκόμος, η αγάπη για το τραγούδι έγινε χόμπι, που αργότερα εξελίχθηκε σε επάγγελμα. 

8  cd, συνεργασίες, απονομή 2 χρυσών cd, ένα σαν τραγουδίστρια κι ένα σαν στιχουργός το 2007, εμφανίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό με μεγάλα ονόματα, συνεργασίες όπως η αείμνηστη Τζένη Βάνου που με προσκάλεσε η ίδια να ερμηνεύσω δύο δικά της τραγούδια προς τιμήν της όταν την βράβευαν για τα 50 χρόνια προσφοράς της στο Ελληνικό τραγούδι.

Άλλες συνεργασίες… Θέμης Αδαμαντίδης, Τριαντάφυλλος, Χρήστος Μενιδιάτης, Ζαφείρης Μελάς, Ιωακείμ Φωκάς, Τόλης Βοσκόπουλος που τον ευχαριστώ ιδιαίτερα που μοιράστηκε την ίδια πίστα μαζί μου, αλλά και πολλοί άλλοι.

Εδώ και 10 χρόνια κινούμαι επαγγελματικά γύρω από τον νομό μας δουλεύοντας σε μαγαζιά, διοργανώνοντας γάμους, βαφτίσεις και συμμετέχοντας σε αρκετά events.

Το 2017 μπήκε στη ζωή μου το «Ταβερνάκι» στη Μεραρχίας 28, ένας χώρος φτιαγμένος με μεράκι και γούστο από τους επιχειρηματίες Σπύρο Παρμαξή και Στέφανο Γεωργίου που στο πέρασμα των χρόνων εκτός από εργοδότες έγιναν και αληθινοί φίλοι και χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό.

Εκεί έσμιξα με μια παρέα αξιόλογων μουσικών και συναδέλφων όπως ο Σπύρος Φέλης, ο Μανώλης Γεωργιτζίκης, ο Σάκης Σλιάκας, ο Βαγγέλης Καραγιάννης και θα μας βρείτε εκεί κάθε μέρα εκτός Δευτέρας. 

Ο κόσμος μας έχει αγαπήσει και δημιουργεί το αδιαχώρητο και ειλικρινά δράττομαι της ευκαιρίας μέσω αυτής της συνέντευξης να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο που εμπιστεύεται εμάς για τη διασκέδασή του, σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Πριν λίγες μέρες παντρεύτηκα στο Δημαρχείο Σερρών με πολιτικό γάμο, που τέλεσε η Αντιδήμαρχός μας Σωτήρια Πάνου, τον εκλεκτό της καρδιάς μου Πέτρο Παυλίδη που είναι και ο άνθρωπος που ευθύνεται για το χαμόγελό μου τα τελευταία 5 χρόνια.

Είναι το λιμάνι μου και ο συνοδοιπόρος της ζωής μου.

Χόμπι μου αποτελεί το να διαβάζω οτιδήποτε τραβάει το ενδιαφέρον μου.

Τα σταυρόλεξα, τα παιχνίδια γνώσεων στο διαδίκτυο, τα ταξίδια όποτε μου επιτρέπουν οι συνθήκες, το καλό φαγητό με φίλους.

S.P.: Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος της σύγχρονης γυναίκας στη κοινωνία και πρωτίστως στον τομέα της εργασίας; Είναι η σημερινή γυναίκα επαγγελματίας;

Καλλιόπη Γκουτζούδη : Ο ρόλος της γυναίκας είναι πολυδιάστατος.

Η γυναίκα καλείται να αναλάβει αρκετούς ρόλους.

Της νοικοκυράς, της εργαζόμενης, της μάνας, της συντρόφου, της φίλης και μιας και πλησιάζει η 8η Μαρτίου ας υπενθυμίσουμε στους φίλους αναγνώστες ότι με αγώνες και θυσίες αποκτήσαμε ισότιμα δικαιώματα με το αντρικό φύλο.

Στις 8 Μαρτίου του 1857, χιλιάδες εργάτριες διαδήλωσαν ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, λιγότερες ώρες, εξίσωση του μισθού τους με των αντρών, το δικαίωμα ψήφου που ως τότε ήταν απαγορευτικό, κάνοντας μια απεργία που ήταν από τις σημαντικότερες στην ιστορία του εργατικού κινήματος διεθνώς.

Οι διαδηλώσεις βάφτηκαν με αίμα τότε για να κατοχυρωθούν πράγματα που εμείς σήμερα θεωρούμε αυτονόητα. 

Φανταστείτε ότι οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις βουλευτικές εκλογές του 1956, ενώ στην Κύπρο το 1960, αλλά από το 1970 και μετά άρχισαν να αναλαμβάνουν θέσεις εργασίας.

Και ακόμα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας, αν αναλογιστούμε ότι στις μουσουλμανικές χώρες ακόμα και σήμερα καταπατούνται θεμελιώδεις ελευθερίες και βασικά ανθρώπινα δικαιώματα τα οποία παραβιάζονται συστηματικά, είτε για θρησκευτικούς, είτε για λόγους τιμής. 

Σε κάποιες χώρες οι γυναίκες δουλεύουν μόνο με τη συγκατάθεση του συζύγου τους, ενώ σε άλλες ισχύει ακόμα ο αποκεφαλισμός και ο λιθοβολισμός. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στους καταναγκαστικούς γάμους των ανηλίκων που σοκάρουν, τους βιασμούς μικρών κοριτσιών που νομιμοποιούνται με νομοσχέδια και που επιτρέπουν γάμους παιδιών ακόμα και 9 ετών! Αγανακτώ!

Το 2020 δε νοείται γυναίκα να κακοποιείται τόσο βάναυσα ψυχικά και σωματικά, αλλά δυστυχώς ο αναλφαβητισμός και η έλλειψη παιδείας, καθώς και η υιοθέτηση μεσαιωνικών αντιλήψεων, τις καθιστούν αδύναμες στο να αντιδράσουν και όσες αντέδρασαν δεν είχαν καλό τέλος.

Όσο για το σκέλος της ερώτησης που αφορά στο επάγγελμα που ακολουθώ, ευτυχώς οι νοοτροπίες και οι συμπεριφορές αλλάζουν.

Παλαιότερα η τραγουδίστρια θεωρούνταν άτομο ελευθέρων ηθών, με χαμηλή μόρφωση, που γινόταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από επιτήδειους στον καλλιτεχνικό και μη χώρο (μάνατζερ, επιχειρηματίες, πελάτες, συναδέλφους κλπ).

Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει το «ξεκαθάρισμα» και το «ξεσκαρτάρισμα» και ευελπιστώ κάποια στιγμή  στο χώρο αυτό να υπάρχουν άνθρωποι που θα προωθούν καλλιτέχνες με το σωστό τρόπο, επιχειρηματίες ανοιχτόμυαλοι που θα επενδύσουν σε κάτι καινούργιο και δισκογραφικές που θα αναζητούν πλέον φωνές ψυχής! Εύχομαι να ξεφύγουν από το κολλημένο σκεπτικό του παρελθόντος.

Όσο για τις εκάστοτε τραγουδίστριες, μακάρι σε όλους τους χώρους να υπάρξουν «ερμηνεύτριες» με ψυχή και όχι απλά όμορφες γλάστρες, χωρίς να αποποιούμαι την ομορφιά, γιατί υπάρχουν ουκ ολίγες περιπτώσεις στουντιακών ηχογραφήσεων ειδικά «φτιαγμένων» που όταν ακούς σε ζωντανές εμφανίσεις δεν αναγνωρίζονται, όπως υπάρχουν και υπέροχες φωνές που δεν ακούστηκαν ποτέ, γιατί δεν είχαν το κατάλληλο management, την εμφάνιση και για πολλούς άλλους ευνόητους λόγους. Ουσιαστικά κάποια στιγμή θέλω να λειτουργήσει αυτό που λέμε ‘αξιοκρατία’ και όχι η προώθηση άλλων προσόντων.

S.P.: Μιλήστε μας για το μέλλον. Τι οραματίζεστε, ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σας, τι στόχους θέτετε για το σήμερα και το αύριο; 


Καλλιόπη Γκουτζούδη : Σχέδια δεν κάνω πια όπως παλιά γιατί πολύ απλά έχω συνειδητοποιήσει «ιδίοις όμμασι» αυτό που ο απλός κόσμος λέει… «όταν κάνεις σχέδια ο θεός γελάει».

Όνειρα…ναι που αφορούν κυρίως στην προσωπική μου ζωή, αλλά δεν τα λέω ούτε στον εαυτό μου.

Προσεύχομαι να έχω την υγεία μου, εγώ και οι άνθρωποι που αγαπώ και ονειρεύομαι ότι μ’ ένα μαγικό τρόπο το σύμπαν θα συνομμωτήσει και θα πραγματοποιήσει τα όνειρά μου.

S.P.: Πώς βλέπετε τον εαυτό σας και τι θέλετε από τη ζωή σας μετά από δέκα χρόνια;


Καλλιόπη Γκουτζούδη : Τώρα μάλιστα! Δεν έχω καλή σχέση με τον χρόνο.

Στις αυτοκριτικές που μου έχω κάνει κατά καιρούς έχω καταλήξει στο ότι δεν συμβαδίζει το έξω μου με το μέσα μου. Θεωρώ ότι η ψυχή μου έχει κολλήσει κάπου γύρω στα 23.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τραγουδάω και τότε με το ίδιο σθένος και την ίδια ψυχή, λέγοντας τραγούδια που αγαπώ να ερμηνεύω χωρίς περιορισμούς, όλων των μουσικών ειδών.

Σε προσωπικό επίπεδο ως τότε εύχομαι να είμαι πιο ήρεμη σαν άνθρωπος, και με την ίδια ρομαντική πλευρά που βλέπω τα πράγματα στη δουλειά μου, με την ίδια ακριβώς προσέγγιση να αντιμετωπίζω και ότι θα συμβαίνει σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Αυτή η εφηβική προσέγγιση δεν θα ήθελα να ξεθωριάσει και να χαθεί. Φοβάμαι το γήρας της ψυχής, όχι τις οπτικές ρυτίδες του χρόνου στο πρόσωπό μου!

Υ.Γ: Ευχαριστώ το περιοδικό Social Profile και ιδιαίτερα την αγαπητή φίλη Φιλίτσα Γκόβρανου για την πανέμορφη συνέντευξη.

Διαβάστε επίσης για την Έφη Γκιλτσή:

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το περιοδικό SocialProfile: